1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Ağlıyorum anne! dizlerine en yakın yerde mola vermek istiyorum..

Konusu 'Okunası Yazılar' forumundadır ve ...SAKLI CeNNeT__ tarafından 14 Kasım 2012 başlatılmıştır.

  1. ...SAKLI CeNNeT__

    ...SAKLI CeNNeT__ ♥ Pєяναηє Döηєя Aşk ♥

    Katılım:
    6 Temmuz 2011
    Mesajlar:
    16.250
    Beğenileri:
    81
    Ödül Puanları:
    4.980
    Yer:
    ♥ Bєη Hєp Sєηdєyim ♥
    Banka:
    110 ÇTL





    Ağlıyorum!

    Günlerden beri içimde bir fırtına. Bir cehennem
    . Korkuyorum anne! Hem de tahmin edemeyeceğin kadar çok korkuyorum.

    Çocukken korktuğum da sığındığım sen olunca, korku kalmıyordu
    . Ama şimdi sana gelsem de içimde kocaman bir korku ile yine senden ayrılıyorum.

    Büyüdüm mü ben anne? Büyümek ,can acıtıyor denmedi bana
    . Büyü daha iyi olacaksın derlerdi zamanın da..

    Ama anne!!

    Büyümek canımı acıtıyor. Büyümek içimi yakıyor. Büyümek, vakitli vakitsiz ağlatıyor beni.

    Kesilen ,acıyan yerimi gösteremiyorum kimselere.
    Salyalarımı göstere göstere avazım çıktığı kadar bağırarak “işte anne!!
    Kalbim acıyor anne! Onu kanattılar anne!” diye sana sığınmak istiyorum beni kınayan manidar bakışların altında.

    Ama anne,

    göz yaşlarımı bile gizli akıtıyorum. Issız yerler de ağlıyorum artık.
    Kimselerin beni görmediği yerler de , bir mucize bekliyorum.
    Kimseler olmadığı halde ,birileri benim orada olduğumu bilsin.
    Bilsin ve sırtımı sıvazlayıp “neyin var yavrum?” desin. “hiç! hiçbir şeyim yok” diyerek ağlıyayım.
    “Hiç” dediğim halde beni anlasın yine de diye bekliyorum. ANNE!!!

    Bilsen sana ne çok muhtacım. Babamın ağladığını görmemiştim ben hiç anne.
    Sen yine sevindiğinde ağlardın arada bir. Babalar ağlamaz derdim kendimce.

    Ama anne!! Anne!!

    Babam da ağlıyormuş anne! Üstelik gizli saklı köşelerde değil tam da benim göğsümün üstünde.
    O zaman anladım anne senin bana anlattığın peygamberi.
    O zaman hatırladım, “fatıma benim annemdir” diyen peygamberin kızında onayladığı annelik duygusunu.
    O zaman anladım anne! Medine sokaklarında “babam!!babam” diye haykıran fatımayı..
    istanbul sokaklarında bağıramadım anne. Bağırdım aslında. Ama kimseler duymadı feryadımı anne!
    Ben küçücük bir kız çocuğu idim babasının elinden tuttuğu. Şimdi babam benim ellerime uzanıyor anne!
    Söyle anne! Anne olmak neden bu kadar zor?



    ALINTI..
     

Sayfayı Paylaş