1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Aldırmayın yazdığım yazılarda ki sinmiş hüzne..

Konusu 'Şiir' forumundadır ve ...SAKLI CeNNeT__ tarafından 12 Ağustos 2011 başlatılmıştır.

  1. ...SAKLI CeNNeT__

    ...SAKLI CeNNeT__ ♥ Pєяναηє Döηєя Aşk ♥

    Katılım:
    6 Temmuz 2011
    Mesajlar:
    16.250
    Beğenileri:
    81
    Ödül Puanları:
    4.980
    Yer:
    ♥ Bєη Hєp Sєηdєyim ♥
    Banka:
    110 ÇTL



    Hiç bakmayın, aldırmayın yazdığım yazılarda ki sinmiş hüzne...

    Her şeye rağmen, şanslı ve mutlu biriyim ben..
    Hiç göz yaşı akıtmadığımdan değil, çok akıttım gözyaşlarımı yüreğime..

    .Hiç kaybetmediğimden de değil birini...
    Çok yandı, biçare oldu yüreğim, baktığım her yerde sevdiklerimin,
    değer verdiklerimin yüzünü nakşetti bana sevgi, özlem ve hasret...

    Parıldayan yıldızlarla doluydu benim ışıldayan gökyüzüm..
    Sadece telafisi mümkün olmayan ve zifiri bir karanlık bıraktı yüreğimde kaybettiklerim...

    Bir daha asla dolduramadım...
    Terk edip gidene soramadığımdan, kalanın ızdırabı daha çok sandım...
    Hiç ihanete uğramadığımdan da değil, yarası her zaman taze kalan,
    birkaç hançerle dolaştım durdum sırtımda..

    Hem öfkelendim, hem de anlamsız geldi kızmak...
    Herkesten farklı değildi başımdan gelip geçenler...
    Herkes kadar ağladım, herkes kadar yandım..
    Acısız olmuyordu ki yaşanılan bu hayat..
    Ağlamaktaydı keramet, yağmurda ıslanmadan yeşermiyordu ki toprak..

    Bakmayın yazılarıma sinmiş hüzne...Aslında mutlu bir çocuktum ben..


    Mutlu ve neşeli bir ailenin sevgisiyle büyümüştüm..
    Bir sürü arkadaş, bir sürü oyun, kuyruğuna tutunmuştum kırmızı bir uçurtmanın...

    Hayat hep veriyordu ama alacağı günleri de hiç düşünememiştim...
    Acıya alıştığımı söyleyemem hala..Hele, hele nasır tuttuğunu kalbimin...

    Unutmayı becerdiğimi de söyleyemem, asla unutamadım,
    kusurluydu hafızam, almayı biliyordu da silmeyi asla..

    İyi ki hatırlıyorum..
    Hayatımdan çıkanlara kızmıyorum, öğrettikleri her şey için minnettarım...
    Bir zamanlar doyasıya güldüğüm içindi uğurlarken akıttığım göz yaşlarım...
    Paylaştıklarım kadar değerliydiler...

    Paylaşamayacaklarımın adıydı hasret..
    İhanete de alışamadım elbette..
    Ama, terk edip ihanet edenlere de eyvallah..
    Kir tutsa da, kin tutmaz yüreğim..
    Az şey sayılmaz, utanmayı bilmeyenden öğrendiğim..
    Sırf bu nedenle bile affedebilirim.
    Bakmayın, yazılarıma sinmiş hüzne...

    Şanslı biriyim ben aslında..
    Mükemmel bir anne ve baba, sevecen ve harika kardeşlerimle...
    Hem büyük, hem de çok mutludur ailem..
    Eski, yeni fark etmez..Hem köklü, hem de sınanmıştır benim dostluklarım...

    Koskoca pehlivan gibi bir hayatın karşısında kolay kolay yere gelmez sırtım,
    ne yaparsa yapsın kolay vazgeçmem bu hayattan..
    Kokladığım gülleri, teker teker solduracak biliyorum..

    asla kendimi adamayacağım ümitsizliğe.. Ama tüm bunları çekmeyi de öğrendim artık...

    Bütün hislerim açık, elimde suyum, yüreğimde umut,
    mutluluk saçacak güllerimin yanındayım...
    Az şey midir, biteceğini bildiğin bir hayatı son nefese kadar paylaşmaya hazır olmak...

    Ve baş kaldırmak ölüme, sonsuza kadar, sevip hatırlayarak...
    Zaman bir değirmen olduğu sürece keder girer, hüzün çıkar bir kapıdan...

    Ben de toy girip, olgun çıktım içinden...
    Bakmayın hüzünlenip böyle içerlenmelerime...
    Yağmur yağar toprak kokarım, güneş açar çiçek gibi gülümserim..
    Sadece, güneşli günlerde kalem oynatmaz bu yürek..



     

Sayfayı Paylaş