1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Arşiv ve Arşivcilik Nedir? Türkiye’de Arşivcilik Eğitimi

Konusu 'Öğrenci Salonu' forumundadır ve wien06 tarafından 24 Haziran 2010 başlatılmıştır.

  1. wien06

    wien06 V.I.P V.I.P

    Katılım:
    30 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    6.117
    Beğenileri:
    148
    Ödül Puanları:
    4.480
    Meslek:
    Serbest
    Yer:
    Viyana
    Banka:
    292 ÇTL
    Giriş

    Arşivler, bir milletin ulusal tarihi ve kültürünün gelecek nesillere aktarılan en değerli varlıklarıdır. Arşivler, toplumun tarihine ışık tutan, geçmişi günümüze, günümüzü ise yarınlara aktaran ve orjinallikleri bakımından benzeri bulunmayan kültürel belleklerdir. Arşiv belgeleri, ait olduğu dönemin sosyal yapısı ve kurumları hakkında bilgiler vermesiyle de ayrı bir önem taşımaktadır. Osmanlı dönemi, Milli Mücadele ve Cumhuriyet dönemi arşiv belgeleriyle ülkemiz, zengin bir arşiv potansiyeline sahiptir. Söz konusu arşiv belgelerimizin değerlendirilip, hizmete sunulmasıyla yalnız Türk milletinin değil Osmanlı Devleti’nden ayrılmış diğer milletlerin de tarihine ışık tutulacaktır. Arşivlerden yararlanabilmek için arşiv belgelerinin tespiti, toplanması, düzenlenmesi, korunması, gerektiğinde onarımının yapılması ve bunların sonucunda bilim dünyasının hizmetine sunulması gerekir. Bütün bu faaliyetlerin yerine getirilebilmesi ise gerekli arşivcilik bilgilerini ve buna ait uygulamaları bilen uzman arşivci kadrosunun yetiştirilmesiyle mümkün olabilir.

    Arşivcilik Eğitimi

    Geçtiğimiz yüzyılın ortalarına doğru modern arşivlerin gerek nicelik gerekse niteliği yönüyle karmaşıklaşmasının getirdiği sorunların ardından, bu bilim dalı içinde yeni ve özel bir meslek türü olarak belge yönetimi disiplininin ortaya çıktığı görülmektedir. Bu gelişmelere paralel olarak arşivciliğin içeriği ve tanımları da değişime uğramıştır. Arşivcilik artık tarihin bir kolu olarak görülmekten çıkıp, tarih ve niteliği ne olursa olsun, bireyler veya organizasyonlar tarafından, kendi varoluş amaçları doğrultusunda ve kendi fonksiyonlarının yerine getirilebilmesi için toplanan ve öncelikle kanıtsal ve idari amaçlar olmak üzere, taşıdıkları genel bilgi değeri nedeniyle saklanan belgeler bütünü olarak tanımlanmaya başlamıştır. (Ataman, 1989: 36)

    Özellikle son on yıl içinde enformasyon biliminin giderek daha büyük bir önem kazanmasına paralel olarak, bu bilim dalı kapsamı içinde arşivciliğin de adının anılmasıyla birlikte, arşivciler bilgi ve belge yöneticileri olarak görülmeye ve arşivler ‘devlet dairelerinin ve iş dünyasının evrak ve dosyalarını düzenlemekten sorumlu fonksiyonel bir hizmet birimi’ olarak tanımlanmaya başlamıştır. Dolayısıyla arşivler artık büro içinde üretilen evrakların düzenlendiği ve gözden geçirildiği bir birim olmanın yanı sıra, idari hizmet birimleri içinde enformasyon hizmetini yürüten bir bölüm olarak da görülmektedir. (Ataman, 1989: 36)

    Dünyaca tanınmış İngiliz arşivist Cook, her ülkede aynı formatta uygulanabilecek genel bir arşivcilik eğitiminin olmayacağını, bunun yerine her ülkenin kendi şartlarına ve idari yapısına göre değişik metotları kapsayan bir eğitim programı oluşturulabileceğini ileri sürmektedir. Genel olarak kabul edilen standartlara uymak kaydıyla, her ülkenin elinde bulunan arşiv koleksiyonuna ve idari yapısına göre bir arşivcilik programı uygulamasının doğru olacağını ifade etmiştir. (Cook, 1984: 15) Bu nedenle ülkemizde de arşivcilik eğitiminin, Osmanlı ve Cumhuriyet dönemi belgelerine veya klasik ve modern arşivlere göre ele alınması, tartışılması ve değerlendirilmesi gerekmektedir. Gerek Osmanlı dönemi ve Cumhuriyet dönemi kurumlarının yapıları ve gerekse her iki dönemin iletişim ve teknolojide kıyaslanamayacak kadar farklı olması, eğitimde bu tür bir ayrımı zorunlu kılmaktadır.
    Bugün dünyanın her ülkesinde gönümüz sanayi toplumunun ürettiği ve arşivlerinde sakladığı belge miktarı, tarihin önceki bütün dönemlerinde üretilmiş olanlardan daha fazladır. (Ataman, 1989: 39) Belge üretim miktarının beraberinde getirdiği ve gün geçtikçe artan sorunlar, miktar ve çeşitliliği bakımından dünyanın bütün ülkelerinde benzerlik göstermektedir. Bu nedenle geçmişten günümüze kalan arşiv kayıtları ve günümüz kurumlarında üretilmekte olan belgelerin, arşivcilik ve belge yönetimi teknikleri ile kontrol altına alınması kaçınılmaz olmuştur. Aynı zamanda kendi idari ve kültürel yapılarına göre her ülkenin arşivcilik eğitimine gereken önemi göstermesi, sağlıklı bir arşiv kaynağının nitelikli bir biçimde gelecek kuşaklara aktarılmasını da sağlayacaktır.

    Ayrıca kurum ve kuruluşlarda üretilen belge miktarının son elli yıl içinde hızla artması sonucunda genellikle adı arşivcilikle beraber anılan belge yönetimi kavramı ortaya çıkmıştır. Henüz arşiv malzemesi kimliği kazanmadan önce belgeleri, üretimden arşivlerde düzenlemeye kadar kontrol altına almak amacıyla oluşturulan belge yönetimi, son yıllarda bürokratik işlemlerini disipline etmek isteyen birçok devletin önemsediği bir alan olmuştur. Özellikle II. Dünya Savaşı yıllarında sanayileşme süreci ile başlayan belge üretimi artışı, kurumsal belgelerin denetimini zorunlu kılmıştır. Ancak söz konusu denetim, belli bir bilgi birikimi ve teknik deneyime sahip olmayı gerekli kıldığı için belge yönetimi eğitimine, arşivcilik okullarının yanı sıra, ya arşivcilik ya tarih programlarının altında, ya da doğrudan belge yönetimi programı oluşturularak yer verilmeye başlanmıştır.

    1930’lu ve 40’lı yıllarda teknik ve sosyal bir çok alanda özellikle yurtdışında lisans ve lisansüstü eğitim için başarılı öğrenciler gönderildiği halde, arşivcilik alanı ile yeterince ilgilenilmemiştir. Ancak arşivcilik eğitimi ve bunun bir meslek haline getirilmesi konusundaki çabalar Türkiye’de son on yıl içerisinde oldukça hızlanmış; giderek bu konunun tarih, hukuk, felsefe gibi yerleşmiş, sınırları belli, eğitimi ve istihdam alanları belirlenmiş bir uzmanlık alanı haline geleceği inancı güçlenmiştir. (İpşirli, 1998: 447)

    Arşivcilik eğitiminin, kütüphanecilik ve dokümantasyon eğitim programları ile bağlarının koparılmadan aynı ortamda sürdürülebileceğini belirten Cook (1984: 31), bu durumun oturmuş geleneksel eğitim yapısından kaynaklanan değişime direnme ve kapalı olma anlayışı nedeniyle her zaman uygun olmayacağını ifade etmektedir. Ayrıca aynı yazısında Cook, modern ihtiyaçlara yerinde ve zamanında cevap verebilmek ve belge yönetimi anlayışı ile kamu yönetimi içinde daha etkin olabilmek için, bilgi ve belge bilimi alanında verilen hizmet ve eğitimin sürekli olarak dayanışma içinde olmasının gerekleri üzerinde durmaktadır.

    İpşirli (1998: 448) arşivcilik eğitimini iki grup altında ele almaktadır. Bunlardan ilki mesleki faaliyetler sırasında personelin bilgisini canlı tutmak veya yenilemek amacıyla sürdürülen kurs ve hizmet içi eğitim, ikincisi ise lisans ve lisansüstü eğitimleri içeren akademik öğrenimdir.

    M. Cook arşivcilerin sahip olması gereken özellikleri, canlılık, entelektüel merak, analiz ve sentez yeteneği, düzen duygusu ve etkinlik, uyum yeteneği, kolay ve kesin ifade yeteneği şeklinde sıralamaktadır. Genellikle arşivcilik eğitiminde öğrencilerin yeni durumlarla karşı karşıya gelmesi ve kendi kendine öğrenme yetisini kazanabilecek uygulamalı metodların kullanılması önerilmektedir. Bunun nedeni arşivcilik mesleğinin, enformasyonla ilgili diğer mesleklerde olduğu gibi tecrübe, bilgi ve uyum yeteneğinin temel olduğu, uygulamalı bir meslek olmasıdır. Bu yüzden bilgi toplama, metod ve teknikler üzerindeki teorik eğitime ek olarak, eğitim programının önemli bir bölümünde, uygulamalı çalışmalara, tanıtıcı kurslara, öğretici gezilere, yaz okullarına vb. faaliyetlere yer verilmelidir.

    Bu bağlamda uygulamalı eğitime örnek olarak koruma-restorasyon çalışmaları gösterilebilir. Koruma-restorasyon tekniklerini yalnızca teorik olarak öğrenmek yeterli olamaz, dolayısıyla bununla ilgili öğrencilere arşivlerde laboratuar imkanı sağlanmalıdır.

    Ülkemizde Arşiv Eğitimi

    Arşiv hizmetleri ancak, arşivcilik tekniklerini bilen, bu konuda eğitim görmüş personelle yürütülürse başarılı sonuçlar verebilir. Ülkemiz Osmanlı ve Cumhuriyet döneminden kalan arşiv malzemesi ile arşiv kaynakları bakımından dünyanın en zengin ülkelerinden biridir. Ancak gerek söz konusu arşiv kaynaklarının tam anlamıyla tasnif edilmemiş olması, gerekse kurumsal bilgi ve belgelerin daha nitelikli bir biçimde düzenlenmesini ve kullanımını sağlayan belge yönetiminin henüz ülkemizde uygulanmaması, arşivcilik ve belge yönetimi eğitiminin ülkemiz açısından önemini artırmaktadır.

    Türk arşivcilik eğitimine aslında bir anlamda Lajos Fekete ile başlanıldı demek yanlış olmayacaktır. Çünkü Cumhuriyet tarihinden sonra Macar arşivist Lajos Fekete’nin ülkemize gelmesi Türk arşivciliğine yön vermiştir. 1936-37 yıllarında Türkiye’de kalan Fekete bir arşiv sınıflama sistemi olan “provenance” prensibini ülkemize getirmiştir. Fekete ayrıca Başbakanlık Arşivi ve Topkapı Sarayı Müzesi Arşivi personeline bu konuda eğitim vermiştir. Bununla birlikte İstanbul ve Ankara’da arşivcilik konusunda konferanslar vermiş ve bu konuda raporlar hazırlamıştır (Binark, 1980: 222-223). Bu açıdan bakıldığında ülkemizde ilk arşivcilik eğitiminin 1930’lu yıllarda başladığını söylemek yanlış bir değerlendirme olmayacaktır.

    Adnan Ötüken’in çalışmaları sonucunda Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi’nde ‘kütüphanecilik kursları’ başlatılmış, söz konusu kursun ders programında ‘nazari ve ameli arşiv bilgisi’ adı altında arşivcilik eğitimine de yer verildiği görülmektedir. Bu ders, Almanya’da arşiv eğitimi görmüş olan, o tarihte Hariciye Vekaleti’nde Kütüphane Müdürü olarak çalışan Fazıl Yinal tarafından verilmiştir (Binark, 1980: 223). Sonraki yıllarda çeşitli kurumların kendi bünyelerinde hizmet içi eğitim şeklinde evrak, dosya ve arşiv konularında kurslar düzenlediği görülmektedir.

    1970’li yıllarda arşivcilik eğitimi veren resmi bir kurumun olmadığı düşünüldüğünde, yukarıda sözü edilen çalışmaların ülkemiz arşivcilik eğitimi açısında yapılmış önemli çalışmalar olduğu söylenebilir. Ayrıca 3-14 Mayıs 1976 tarihleri arasında Ankara’da Başbakanlık Arşiv Genel Müdürlüğü ile Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü’nce kurumlararası evrak-dosya ve arşiv kursu düzenlenmiştir. Yine 1978 yılında Ankara’da Orta-Doğu Teknik Üniversitesi İşletmecilik Bölümü tarafından ‘evrak, dosya ve arşiv sistemleri’ konulu kısa süreli bir kurs düzenlendiği bilinmektedir. (Binark, 1980: 224)

    Ülkemizde lisans ve lisansüstü programlar bağlamında arşivcilik eğitimi halen dört üniversitede sürdürülmektedir. Bunlar kuruluş sırasıyla Marmara, İstanbul, Ankara ve Hacettepe Üniversiteleridir. 2002-2003 eğitim öğretim yılına kadar arşivcilik programları, Marmara ve İstanbul Üniversiteleri’nde Arşivcilik Bölümü, Ankara ve Hacettepe Üniversitelerinde ise Kütüphanecilik Bölümü Arşivcilik Anabilim Dalı şeklinde yapılandırılmıştı. 2002-2003 eğitim öğretim yılından itibaren Kütüphanecilik ve Arşivcilik Bölümlerinin adlarında değişiklik yapılmış, dört üniversitede de Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü şeklinde standart bir düzenlemeye gidilmiştir. Bu dört üniversitenin dışında ülkemizde arşivcilik eğitimi vermeye aday bölümler, Atatürk Üniversitesi Kütüphanecilik ve Başkent Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümleridir. Ancak Atatürk Üniversitesi Kütüphanecilik Bölümü’nde henüz eğitim-öğretime başlanmamış, Başkent Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü’nde ise arşivcilik eğitimine yer verilmemiştir.

    Ülkemizde günümüze kadar iki üniversitede anabilim dalı, ikisinde ise bölüm adı altında aktif olarak yürütülen arşivcilik eğitimi programları, genel bilgileri ve içerdiği derslerle birlikte şu şekilde sıralanmaktadır:
     
  2. wien06

    wien06 V.I.P V.I.P

    Katılım:
    30 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    6.117
    Beğenileri:
    148
    Ödül Puanları:
    4.480
    Meslek:
    Serbest
    Yer:
    Viyana
    Banka:
    292 ÇTL
    Marmara Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi
    Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü

    Bölüm, 1987 yılında Arşivcilik Bölümü adıyla kurulmuştur. 1988-89 öğretim yılında eğitime başlayan Arşivcilik Bölümü, ülkemizde lisans düzeyinde eğitim verme amacıyla kurulun ilk bölüm olma özelliğine sahiptir. Sonraki yıllarda yüksek lisans ve doktora düzeyinde de eğitim vermeye başlayan Arşivcilik Bölümü’nün, 2002-2003 eğitim-öğretim yılından itibaren adı, Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü olarak değiştirilmiştir.

    Arşivcilik Bölümü’nün yanı sıra Marmara Üniversitesi bünyesinde 1995 yılında Arşivcilik ve Evrak Yönetimi Araştırma ve Uygulama Merkezi (AREM) kurulmuştur. Bu merkezin amacı, arşivcilik ile ilgili bilimsel her türlü çalışmayı özendirmek ve desteklemek, Türkiye’de Mevcut kamu ve özel arşivlerin gelişmesi için çalışmalarda bulunmak ve bu tür faaliyetlerde bulunanlara destek vermektir. Ayrıca arşivcilik alanında faaliyet gösteren yerli ve yabancı, özel ve resmi kuruluşlarla işbirliği yapmak ve faaliyetlerin gerçekleşmesinde, yerli ve yabancı uzmanlardan yararlanarak ortak proje ve çalışmalar yürütmek, kamu ve özel sektöre, arşivcilik konusunda çeşitli bilgiler sunmak, bu konudaki meslek elemanlarının yetişmesine katkıda bulunmak, danışmanlık ve gözetim gibi teknik hizmetler vermek de bu merkezin amaçları arasında yer almaktadır. (Rukancı, 1998: 60-61)

    Arşivcilik Bölümü’nde 1993-1994 öğretim yılından itibaren lisans düzeyinde ağırlıklı İngilizce öğretim programına geçilmiştir. Bu programa devam edebilmeleri için öğrencilerin, dört yıllık eğitim programına ek olarak bir yıl İngilizce eğitimi almış olmaları ve/veya İngilizce seviye tespit sınavını başarmış olmaları zorunludur. Öğrenciler, üçüncü yıldan itibaren klasik ve modern arşivler olmak üzere iki ihtisas dalına ayrılmakta ve aldıkları seçmeli derslerle bu alanlarda uzmanlaşmaktadırlar. Programa kayıt yaptıran öğrenciler, dört yıllık eğitimleri sonrasında arşivcilik alanında teorik ve uygulamalı bir araştırma yapmak ve tez hazırlamakla yükümlüdürler. Verilen teorik bilgileri desteklemek amacıyla 20 iş gününden az olmamakla koşuluyla öğrencilere iki defa staj yaptırılmaktadır. Staj yerlerinin seçiminde kurumların, arşivcilik eğitimi almış olan personel istihdam ediyor olmasına özen gösterilmektedir. (Marmara Üniversitesi…, 1996: 1-5)

    Ad değişikliğinden sonra Bölüm’de, arşivcilik eğitimi oranında kütüphanecilik eğitimi verilip verilmeyeceği henüz belirginlik kazanmış değildir. 2002-2003 eğitim-öğretim yılına kadar verilen ağırlıklı arşivcilik eğitimi, hem tarihi belgeleri analiz etmeye, günümüz Türkçesine çevirmeye ve düzenlemeye yönelik dersleri, hem de elektronik ortamda üretilen, çoğaltılan, yayımlanan ve korunan belgeleri analiz etmeye ve düzenlemeye yönelik dersleri içermektedir. Genel olarak tarihi belgeleri doğrudan ve dolaylı olarak analiz etme ve düzenlemeye yönelik dersler şu şekilde sıralanabilir: Osmanlı Devlet Teşkilatı Tarihi, Osmanlı Türkleri, Osmanlı İmparatorluğu Tarihi, Osmanlı Yazı ve Grameri, Osmanlı Paleografyası, Osmanlıca Zor Metinler, Konservasyon, Osmanlı Hat Sanatı, Osmanlı Doküman Türleri, Osmanlı Ekonomi Tarihi, Osmanlı Kültür ve Medeniyet Tarihi, Osmanlı Arşiv Dokümanları, Diplomatik ve Osmanlı Coğrafi Tarihi.

    Kurum ve kuruluşlarda gerek manuel gerekse bilgisayar ortamında üretilen belgelerin kontrol altına alınmasına yönelik verilen dersler ise şu şekilde sıralanmaktadır: Arşiv İdaresine Giriş, Bilgi Kaynakları, Yönetim Bilimine Giriş, Hukuk ve Arşiv Mevzuatına Giriş, Belge Yönetimi, Kütüphanecilik ve Dokümantasyon, Düzenleme ve Tanımlama, Bilgi Yönetimi, Arşivlerde Bilgisayar Kullanımı, İş Yönetimi, Personel Yönetimi, Arşiv Yönetimi dersleridir.

    Ayrıca Bölümde genel nitelikli yardımcı dersler de verilmektedir: İleri İngilizce, Micro-Macro Ekonomiye Giriş, Bilgisayara Giriş, Pratik Eğitim Unsurları, Özel Arşivler, Ölçme-Değerlendirme, Internet, Organizasyon Yapıları, Pratik Eğitim Unsurları ve Araştırma Yöntemleri. Söz konusu program içinde eğitim almak isteyen öğrenciler bir yıllık İngilizce hazırlık eğitimine tabi tutulmaktadırlar. Bir yıllık ön hazırlıktan sonra bölümde eğitime başlayan öğrenciler dört yıl boyunca ileri düzeyde İngilizce dersleri ile eğitimlerini sürdürmektedirler. Eğitim dilinde ağırlıklı İngilizce’nin kullanılması, öğrencilerin yabancı literatüre yapancı kalmamasına, mezuniyetleri sonrasında ise rahatça iş olanakları bulmalarına neden olmaktadır. Ayrıca üçüncü sınıftan itibaren derslerin yarısından fazlası uygulamaya yönelik seçmeli derslerden oluşmaktadır. Bu durum öğrencilerin hem niteliksel açıdan daha eğitimli olmalarına hem de kendi tercih ettikleri alanlarda eğitim görmelerine fırsat sağlamaktadır.

    Lisans üstü eğitim düzeyinde çok zengin ders seçeneği bulunmayan Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü’ndeki yüksek lisans ve doktora programlarında verilen dersler şunlardır: Belge Yönetimi, Karşılaştırılmalı Arşiv İdaresi (I-II), Niteleme Düzenleme, Enformasyon Bilimleri (I-II), Bilgisayar Teknikleri (I-II), İşletme Yönetimine Giriş (I-II) ve İnsan Kaynakları (I-II), Araştırma Teknikleri, Yönetim Enformasyon Sistemleri, Arşiv Literatürü, Yazma Teknikleri, İş Akışı Yönetimi, Belge Yönetimi (I-II) ve Arşivlerden Yararlanma. Gerek yüksek lisans, gerekse doktora programındaki derslere bakıldığında verilen derslerin sayıca fazla olmadığı, bunun da öğrencilere farklı alanlarda çalışma imkanı tanımadığı görülmektedir.


    İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi
    Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü

    İstanbul Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü Prof. Dr. M. Kütükoğlu’nun başkanlığındaki bir heyet tarafından 1987 yılında kurulmuş ve 1988-89 eğitim-öğretim yılından itibaren Bölüm’de eğitime başlanmıştır. Ancak Türkiye genelinde arşivcilik ve kütüphanecilik alanında eğitim veren bölümlerde yapılan düzenleme sonrasında, İstanbul Üniversitesi’nde de iki bölüm birleştirilmiş ve 2002-2003 öğretim yılından itibaren Bilgi ve Belge Yönetim Bölümü çatısı altında toplanmıştır.

    2001-2002 öğretim yılı ders programlarına bakıldığında Arşivcilik Bölümü lisans ve yüksek lisans programlarının, ülkemiz arşiv kaynaklarının türü ve yapısı düşünülerek ulusal düzeyde ihtiyaç duyulan personelin yetiştirilmesine yönelik hazırlandığı görülmektedir. Eğitim, teorik ve uygulamalı olmak üzere iki farklı yapıda sürdürülmektedir. Ayrıca her öğrenci için tarihi arşivler ve çağdaş kurum arşivlerinden oluşan iki staj zorunluluğu bulunmaktadır.

    2003 yılından önce lisans ve yüksek lisans düzeyinde olmak üzere iki farklı eğitim programı bulunan bölümde, lisans eğitimi ‘Tarihi Devlet arşivleri’ ve ‘Müessese Arşivleri’ şeklinde iki anabilim dalı ile sürdürülmektedir. Bu durum, öğrencilerin bir bölümünün tarihi arşivler konusunda, diğer bir bölümünün ise günümüz arşiv kurumları konusunda eğitim görmelerine olanak sağlamaktaydı. Bu açıdan bakıldığında program, kendi tercihini kullanma yönünde öğrenciye seçme fırsatı sunmaktaydı. Öğrenciler üçüncü sınıftan itibaren kendi tercihlerini kullanarak söz konusu anabilim dallarından birine yönelmekte, eğitimlerini ağırlıklı olarak bu alanlardan birinde sürdürmekteydiler. Ancak Yüksek Öğretim Kurulu tarafından alınan karar gereğince 2002-2003 eğitim-öğretim yılından itibaren Arşivcilik Bölümü’ne öğrenci alınmaması ilke kararı sonrasında söz konusu Bölüm, İstanbul Üniversitesi Kütüphanecilik Bölümü ile birleştirilmiş ve Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü adıyla yeniden yapılandırılmıştır.

    Bu karar sonrasında 2003-2004 eğitim-öğretim yılından geçerli olmak üzere henüz ilk yılın programı oluşturulmuş, ikinci, üçüncü ve dördüncü yıllara ait program ise daha sonraya bırakılmıştır. Arşivcilik Bölümü 2001-2002 öğretim yılı lisans programında bulunan doğrudan tarihi kaynakların analizine, çözümüne ve düzenlenmesine yönelik dersler şu şekilde sıralanabilir: Osmanlıca Türkçesine Giriş, Genel Arşivcilik Bibliyografyası, Arşivciliğe Giriş, 19. yy.’a Kadar Osmanlı Siyasi Tarihi, Tarihi Arşivler Temel Bibliyografyası, 20. yy. Osmanlıca Türkçesi Metinleri, 17-19. yy. Arşiv Metinleri, Osmanlı Merkez Teşkilatı, Osmanlı Paleograf ve Diplomatik İlmi I-II, 19. yy. Osmanlı Siyasi Tarihi, Osmanlıca Belge Türleri, Osmanlı Taşra Teşkilatı, Osmanlı Arşiv Belgeleri ve Tarihi Belgelerin Değerlendirilmesi.

    Günümüz arşiv kaynaklarının düzenlenmesine yönelik verilen dersler ise şunlardır: T.C. Devlet Teşkilatı, Kamu Hukuku, Bibliyografya Kavramına Giriş, Enformasyon Kavramına Giriş, Belge Yönetimine Giriş, Enformasyon Teknolojisi Araçları, Enformasyon Kaynakları, Arşiv Malzemesinin Bozulma Nedenleri, İşletme, Arşivlerde Belge-Bilgi Kavramı, Genel Arşivcilik Yayınları, Arşiv Malzemesinin Konservasyonu ve Restorasyonu, Arşivlerde Dokümantasyon, Bilgisayar Kullanımına Giriş, Arşivcilikle İlgili İngilizce Metinler, Fotoğraf-Sesli Belgeler ve Radyo Arşivleri, Bilgi Ağları, Bilgi Kurumunda Mevzuat, Sağlık Arşivleri, Arşiv Yönetimi, Görsel-İşitsel Belgeler ve TV Arşivleri, Arşivlerde Kullanıcı Profili, Kamu ve Arşivlerin Eğitim Hizmetleri, Özel ve İş Dünyası Arşivleri ve Yönetim Bilgi Sistemleri, Arşivlerde Kataloglama ve Tasnif, Arşivcilikle İlgili Bilgisayar Programları ve Arşiv Araştırmaları. 2001-2002 öğretim yılı Arşivcilik Programı’nda sunulan derslere bakıldığında öğrencilere, mesleki alanda ihtiyaç duyabilecekleri bir çok konuda eğitimin verilmiş olduğu görülmektedir. Bu bakımdan söz konusu program hakkında, arşivcilik eğitiminde yer alması gereken çok çeşitli konuları içerdiği ve zengin ders seçeneği ile öğrencilere ilgi duydukları alana yönelme olanağı tanıdığı değerlendirmesinde bulunulabilir.
    2002-2003 öğretim yılından itibaren Yüksek Öğretim Kurulu kararıyla Arşivcilik Bölümü’ne yeni öğrenci alımına son verilmiş, Kütüphanecilik ve Arşivcilik Bölümleri Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü adı altında birleştirilmiştir. 2003-2004 eğitim-öğretim yılından itibaren programa konan ilk iki yarıyıl dersleri ise şunlardır: Bilgi ve Belge Yönetimine Giriş I-II, Bilgi Kaynakları I-II, Bilginin Örgütlenmesi, Osmanlıca Türkçesi I-II.

    2002-2003 öğretim yılından önce İstanbul Üniversitesi Arşivcilik Bölümü lisansüstü programlarında verilen dersler şunlardı: Metin Tenkidi Tekniği (Seminer), Araştırma Yöntem ve Teknikleri, Osmanlı Arşivinde Belge Türleri, Osmanlı Arşivinde Defter Türleri, Tükiye’nin Jeopolitiği, Arşivcilikle İlgili Yabancı Bibliyografya ve Arşivcilikte Internet Kullanımı. Ancak 2003-2004 öğretim yılı yüksek lisans ve doktora programlarına bakıldığında, programlarda doğrudan arşivcilikle ilgili dersin bulunmadığı görülmektedir. Bununla birlikte Kütüphane ve Enformasyon Bilimi Eğitim, Kütüphane ve Bilgi Merkezlerinde Sistem Analizi gibi genel nitelikli derslere programda yer verilmektedir. Bölümde sunulan lisansüstü programa genel olarak bakıldığında Arşivcilik Bölümü’nde verilen ders çeşitliliği ve zenginliğinin bu programda olmadığı söylenebilir.


    Ankara Üniversitesi DTCF
    Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü

    Ankara Üniversitesi Kütüphanecilik Bölümü, oluşturulan çeşitli kurslar ve ön lisans diploması veren kürsülerin ardından, 1954-55 eğitim-öğretim yılında eğitime başlamıştır. 1989-90 eğitim-öğretim yılında faaliyete başlanan Arşivcilik Anabilim Dalı’nda lisansüstü eğitim 1995 yılından sonra Sosyal Bilimler Enstitüsüne bağlı Kütüphanecilik Anabilim Dalında sürdürülmüştür. Yüksek lisans ve doktora düzeyinde doğrudan arşivcilik diplomasının verilmediği lisansüstü eğitim içinde, arşivcilik dersleri öğrencilere seçmeli olarak sunulmakta; isteyen öğrenci verilen dersler içinden yapacağı tercihe göre kendini bu alanda yetiştirme imkanına sahip olabilmektedir.

    Ülkemizde ilk devamlı kütüphanecilik öğretimi, Milli Kütüphane’nin de kurucusu olan Adnan Ötüken’in çabalarıyla Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi “Kütüphanecilik Kursları” ile başlamıştır. Söz konusu kursların ders programında arşiv derslerinin de yer aldığı görülmektedir. (Binark, 1980: 223-224)

    Bölümün amacı başlangıçta kütüphaneci yetiştirmek iken, sonraki tarihlerde bu amacın kapsamı genişlemiş, 1970’den başlayarak bilgi bilim ile ilgili dersler programda yer almaya başlamıştır. 1989-1990 öğretim yılında Dokümantasyon-Enformasyon ile Arşivcilik Anabilim Dalları oluşturulmuş, böylelikle Kütüphanecilik de dahil olmak üzere Bölüm’de toplam üç anabilim dalı yer almıştır. Her türlü bilgi kullanıcısının, hangi ortam üzerinde olursa olsun, bir bilgi merkezine bağımlı kalmaksızın, gereksinme duyduğu doğru ve anlamlı bilgiye hızla erişmesini içeren bir kavram olan bilgi bilim, özellikle Dokümantasyon-Enformasyon Anabilim Dalı programlarında yoğun olarak işlenmiştir. (Bilgi …, 2003)

    Aktif olarak eğitimin sürdürüldüğü yıllarda Arşivcilik Anabilim Dalı’nda sınırlı sayıda öğrencinin yararlanabildiği İngilizce hazırlık sınıfı bulunmaktaydı. Kütüphanecilik Bölümü çatısı altında bulunan Kütüphanecilik, Arşivcilik ve Dokümantasyon-Enformasyon Anabilim Dalları’na ait dersler, ilk iki yıl ortak program içinde sunulmaktaydı. Arşivcilik Anabilim Dalı’nda aktif olarak eğitimin sürdürüldüğü yıllarda tarihi arşivlere yönelik olarak Osmanlıca, Yazı Türleri, Osmanlı Diplomatiği, Osmanlı Devlet Teşkilatı ve T.C. Devlet Teşkilatı dersleri verilmekteydi. Ayrıca, günümüz kurum kuruluşlarında üretilen belgelerin düzenlenmesine yönelik ise Belge Yönetimi, Arşiv Otomasyonu, Arşivlerde Belge Düzenleme ve Erişim Sistemleri, Sistem Analizi ve Kuramsal Analiz, Dizinleme ve Öz Çıkarma Teknikleri ve Veri Tabanları dersleri verilmekteydi.

    Öğretim elemanı açığının eğitimin sürdürülmesine engel olduğu gerekçesiyle 1995 yılından sonra Arşivcilik Anabilim Dalı’na öğrenci alımı durdurulmuştur (Özdemirci, 2002: 69). 2002-2003 eğitim-öğretim yılından itibaren ise Bölüm’de eğitim, Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü adı altında, karma eğitim sistemi sürdürülmüştür. Halen yürütülen eğitim programı içinde doğrudan arşivciliğe yönelik dersler şunlardır: Bilgi Merkezleri ve Yönetim, Belge Yönetimi, Arşiv Yönetimi, T.C. Devlet Teşkilatı, Osmanlıca I-II ve Osmanlı Devlet Teşkilatı. Sunulan derslere bakıldığında Bölüm’de yeterli oranda arşivcilik eğitiminin verilmediğini söylemek yanlış olmayacaktır.

    Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü’nü bitirenler kamu ve özel kuruluşların kütüphane ve/veya bilgi merkezlerinde, üniversite, halk ve okul kütüphanelerinde, Milli Kütüphane’de, devlet arşivlerinde, özel arşivlerde, tarama motoru hazırlayan kuruluşlarda, basılı ve/veya elektronik ortamda indeks ve öz hazırlama hizmeti sunan ya da dağılımı işlevini gerçekleştiren kuruluşlarda ve bilgisayar yazılım şirketlerinde, kütüphaneci, arşivist, dokümantalist, enformasyon uzmanı, akademik uzman, sistem danışmanı, bilgi hizmeti pazarlama uzmanı vb. unvanlarla çalışma olanağı bulabilmektedir. (Bilgi …, 2003)
    Ankara Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü’nde sunulan lisans eğitiminin yanı sıra yüksek lisans ve doktora eğitimi de verilmektedir. Lisans üstü eğitim programında, kütüphanecilik, arşivcilik ve dokümantasyon-enformasyon disiplinlerinin her üçünü de kapsayan dersler bulunmakta; arşivcilik alanında eğitim almak isteyen öğrencilere bu alanda seçmeli ders imkanı sunulmaktadır. Öğrencilerin Bilgi ve Belge Yönetimi Anabilim Dalı yüksek lisans ve doktora programında arşivcilikle ilgili alabilecekleri dersler şunlardır: Modern Arşivler (Dünya’da ve Türkiye’de), Elektronik Belge Yönetimi ve Arşivler, Arşivciliğimizin Sorunları, Bilgi Mevzuatı, Kamu Yönetimi ve Bilgi Hizmeti, Basılı Belgelerin Sayısallaştırılması, Belge Merkezlerinde Saklama Planlarının Geliştirilmesi, Kurumsal Bilgi Yönetimi ve Türkiye’de Arşiv Eğitimi (Seminer)


    Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi
    Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü

    Hacettepe Üniversitesi Kütüphanecilik Bölümü’nde 1972-73 eğitim-öğretim yılında lisans üstü eğitime, 1974-75 öğretim yılında ise lisans eğitimine başlanmıştır. Ankara Üniversitesi Kütüphanecilik Bölümü örneğinde olduğu gibi 1993-94 öğretim yılından itibaren Kütüphanecilik, Arşivcilik ve Dokümantasyon-Enformasyon Anabilim Dalları hayata geçirilerek, üç Anabilim Dalı’na da öğrenci alımına başlanmıştır. Diğer bölümlerde olduğu gibi 2002-2003 öğretim yılından sonra Kütüphanecilik Bölümü, Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü şeklinde yeniden yapılandırılmıştır. Halen geçerli olan eski programa göre Arşivcilik Anabilim Dalı’nda okutulan dersler, diğer bölümlerde olduğu gibi hem tarihi hem de günümüz arşivlerine yönelik olarak düzenlenmiştir. Arşivcilik Anabilim Dalı’nda tarihi arşivlere yönelik verilen lisans dersleri şu şekildedir: Arşivciliğe Giriş, Osmanlıca, Arşiv Yönetimi, Osmanlı Kurumları ve Arşiv Türleri. Verilen derslere bakıldığında program, tarihi belgelerin analizi ve düzenlenmesine yönelik derslerden çok, günümüz arşiv kurumlarının organizasyonu ve kurumsal belge yönetiminin oluşturulmasına yönelik derslerden oluşmaktadır. Tarihi arşivlere yönelik verilen derslere karşın, günümüz arşivciliği ile ilgili verilen derslerin çeşitliliği ve ders oranın oldukça fazla olduğu görülmektedir. İlk iki yıl diğer anabilim dalları ile ortak program içinde eğitim verilen arşivcilik ders programında, günümüz arşivciliğine yönelik verilen dersler şunlardır: Belge ve Bilgi Bilimine Giriş, Bilgi Kaynakları, Kullanıcı Grupları ve Özellikleri, Mesleki İngilizce, Bilginin Organizasyonu, Bilgi Erişim Kaynakları, Belge Yönetimi, Türkiye’nin İdari Yapısı, Ofis Otomasyonu ve Veri Tabanı Yönetim Sistemleridir. Ayrıca söz konusu program içinde Bilgisayara Giriş, Programlama, Araştırma Yöntemleri, İstatistik, Enformasyon Teknolojisi, Sistem Analizi ve Erişim Kaynakları gibi daha genel nitelikli sayılabilecek dersler de bulunmaktadır.

    Hacettepe Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü lisans üstü programlarında verilen derslere bakıldığında, doğrudan arşivciliğe yönelik ders sayısının oldukça sınırlı olduğu görülmektedir. Söz konusu dersler Nadir Eserler, Arşiv, Türkiye’de Arşiv Sorunları ve Türkiye’de Kağıttır. Bu açıdan bakıldığında Hacettepe Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü’nde verilen arşivcilik eğitiminin gerek lisans gerekse yüksek lisans düzeyinde yüzeysel kaldığı görülmektedir.


    Sonuç

    Ülkemizde arşivcilik eğitimine genel olarak bakıldığında, söz konusu eğitimin sistemli ve düzenli olarak yalnızca akademik düzeyde yapıldığı, ayrıca kurum ve kuruluşlar bağlamında personelin zaman zaman hizmet içi eğitim yöntemiyle eğitildiği görülmektedir. Ülkemizde üniversiteler düzeyinde verilen arşivcilik eğitiminin fazla bir geçmişi bulunmadığı gibi, bu programların genellikle tarih ve kütüphane bilimine yakın derslerle tamamlanmaya çalışıldığı gözlemlenmektedir. Ders programları incelendiğinde bu alanda eğitim veren dört bölümde de öğretim elemanı açığı bulunduğu, bu nedenle arşivciliğe yönelik derslerin farklı bölümlerden gelen öğretim elemanları ile desteklenerek sürdürüldüğü görülmektedir. 2002-2003 eğitim-öğretim yılından itibaren ise söz konusu dört bölümde de yeniden yapılanmaya gidilmiş, kütüphanecilik ve arşivcilik alanında eğitim-öğretim faaliyetinde bulunan anabilim dalı ve bölümler, bilgi ve belge yönetimi adı altında birleştirilmiştir. Böylece söz konusu dört bölümün adı da Bilgi ve Belge Yönetimi şeklinde düzenlenmiştir. Kütüphanecilik eğitimi verilmeyen Marmara Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü’nde eğitimin arşivcilik ağırlıklı olarak sürdürüleceği, diğer bölümlerde ise kütüphanecilik, dokümantasyon-enformasyon ve arşivcilik eğitiminin karma bir program içinde yürütüleceği görülmektedir. Gerek arşivcilik gerekse kütüphanecilik ve dokümantasyon anabilim dalı öğrencilerinin, okul sonrasında mezun oldukları alanlarda çalışamamaları, bölümlerin karma eğitime geçmesine neden olmuştur. Ancak öğrenicilere ilk iki yıllık genel eğitim sonrasında, yönelmek istedikleri alanları seçebilme şansını tanıyacak kadar çok ve çeşitli derslerin yer aldığı bir programın hazırlanması, öğrenci ve mezunların istekli bir biçimde öğrenim görmelerini ve daha nitelikli olarak mezun olmalarını sağlayacaktır. Arşivcilik eğitiminin niteliğini artırmak için, lisans ve lisansüstü programlarında arşivcilik alanında derslere de yer verilen Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümlerinin ders programlarında şu ilkeler doğrultusunda düzenlemelere gidilebilir:

    - Arşivcilik alanında sunulan ders programlarının düzenlenmesi sürecinde dikkat edilmesi gereken en önemli ölçüt, derslerin ve ders içeriklerinin zamanın getirdiği yeniliklere ve ihtiyaçlara cevap verebilecek şekilde değiştirilebilmesidir. Ders programları, değişimi, yenilikleri ve ihtiyaçları karşılayacak şekilde sürekli yenilenmeli, özellikle bilgisayar ve iletişim hizmetlerinde meydana gelen gelişmeleri söz konusu programlara yansıtabilmek için her an hazırlıklı olunmalıdır.

    - Arşivcilik alanında verilen derslere bakıldığında, eğitimi pekiştiren ve tamamlayan bir çok alanda dersin bulunmadığı görülmektedir. Bu nedenle arşiv belgelerinin kataloglanması, elektronik belge hizmetleri, belge koruma, dosyalama sistemleri, yazı türleri, arşiv binaları ve araçları gibi arşiv eğitimini tamamlayıcı dersler söz konusu bölümlerin programlarına yerleştirilmelidir.

    - Ayrıca teorik bilgilerini pekiştirmeleri bakımından bu alanlarda eğitim alan öğrencilere yoğun bir uygulama ortamı hazırlanmalıdır. Söz konusu ortamın oluşturulmasında yerel ve ulusal arşivlerin zengin kaynaklarından yararlanılabilir.

    - Geleneksel kamu hizmetlerinin bilgisayar ve iletişim teknolojileri ile ağ ortamına aktarıldığı günümüzde, arşivcilik eğitimi ve eğitim programları da elektronik dönüşüme cevap verebilecek şekilde tasarlanmalıdır. Bunun için programlara elektronik belge üretimiyle ve elektronik ortamlarla ilgili yasal düzenlemeler, standartlar, uluslararası kriterler, yazılım ve donanım gibi çeşitli konuları içeren, bu konularda aydınlatıcı bilgiler verilen dersler konmalıdır. Ayrıca programda elektronik devlette ve elektronik dönüşüm sürecinde belge yönetiminin rolünü ortaya koyan derslere de yer verilmelidir.

    - Öğrencilere ulusal arşiv hizmetlerinin yapısı ve içeriği konularında daha nitelikli eğitim sunmak için, çeşitli arşivlerden davet edilen uzmanların konferans vermesi sağlanmalı ve bu arşivlere geziler düzenlenmelidir.

    - Özellikle lisansüstü programlarda olmak üzere konservasyon ve tarihi belgelerin tahlili gibi daha ayrıntılı derslerin verilmesi sağlanmalı, yüksek lisans ve doktora düzeyinde araştırmacıların arşivcilik ve belge yönetimi alanlarında çalışma yapmaları teşvik edilmelidir.
    Ülkemizde diğer disiplinlere oranla henüz çok daha yeni olan arşivcilik eğitiminin gelecekte daha nitelikli sunulması, söz konusu eğitimin hem yurt dışında verilen eğitim programlarına hem de ulusal ihtiyaçlara göre yeniden analiz edilmesine bağlıdır. Bu nedenle daha kalıcı, üretken ve nitelikli hizmetin önkoşulu olarak değerlendirilen eğitim olgusun arşivcilik alanında da kendini göstermesi için sayılan bu önerilerin zaman içinde yerine getirilmesi gerekmektedir.
     

Sayfayı Paylaş