1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Bir Güçlenme Metni Olarak İstiklal Marşı

Konusu 'Belirli Gün Ve Haftalar - Yazılar' forumundadır ve YoRuMSuZ tarafından 11 Mart 2011 başlatılmıştır.

  1. YoRuMSuZ
    Avare

    YoRuMSuZ Biz işimize bakalım!

    Katılım:
    7 Haziran 2006
    Mesajlar:
    24.418
    Beğenileri:
    7.329
    Ödül Puanları:
    11.330
    Cinsiyet:
    Bay
    Banka:
    8.733 ÇTL
    BİR GÜÇ/LENME METNİ OLARAK İSTİKLÂL MARŞI

    İstiklâl Marşı, ilk kıtasıyla son kıtasına, birincisi rengini onun altında yaşayan insanların kanlarından aldığı için “al”, sonuncusu ise, uğruna ölünecek bütün mutabakat değerlerinin metaforu olması nedeniyle “şanlı” olan bayrağı koyarak konuşmaya başlar. Bu, esasen konuşabilmek takatini bulabilmek için ya onun bilgisine -bu bilgi, bence alışkanlık olarak ‘bağımsızlık' ya da ona duyulan özlem duygusu” demektiryahut da ancak ona sahip olmak gerektiğinin altını çizmek olarak değerlendirilebilir. Şiir, bu yapılanışıyla inançlı kimselerin kutsal metinleri okumaya Allah'ın adını anarak başlayıp yine O'nun adını anarak bitirmelerine benzer. İstiklâl Marşı'nda giriş ve sonuç kıtalarının kutsal metin okumalarına özgü bu yapıyı kullanması herhâlde tesadüfi yahut bilinçsiz değildir. Gerçekten, bütününe bakıldığında İstiklâl Marşı'nı oluşturan, varoluş ve mutabakat değerleri olarak konumlandırılan bütün soyut ve somut kavramların verilişinde dinsel inançların söyleminde olduğu gibi keskin, kesin ve tartışmasız bir ton hissedilmektedir. Özellikle, metnin kendinden çok emin olarak kullandığı emir üslubunun arka planında tıpkı Cebrail'in Hz. Muhammed'e “Yaradan Rabbi'nin adıyla oku!” hitabına benzer kesin bir inanç ve güvenin, toparlayıcılığın, daha kestirme bir kavramla söyleyecek olursak iman'ın olduğunu söylemek mümkündür. Bütün şiiri kuşattığını düşündüğümüz üslubu doğuran, onda sıralanan, görsel olsun olmasın, duygusal ve ideolojik değerlerle yüklenmiş kavramları idare ederek onların anlam yönünü tayin eden, bu hâlleriyle de ‘metni idare edici ve yönlendirici' olduklarını düşündüğümüz bazı dizeler var[Linkleri görebilmek için ÜYE olmalısınız!..] Bunlar, şiirin 2 ve 10. kıtalarında tekrarlanan “Hakkıdır Hakk'a tapan milletimin İstiklâl” dizesi ve “Doğacaktır sana va'd ettiği günler Hakk'ın”, “Değmesin ma'bedimin göğsüne na-mahrem eli/Bu ezanlar ki şehadetleri dinin temeli” dizeleridir. Öte yandan, “helal”, “iman dolu göğüs”, “şehit/şüheda”, “Hüda/İlahi” ve “secde” kavramlarını da bu bağlamı iyice pekiştiren unsurlar olarak değerlendirmek mümkündür.

    [​IMG]

    İstiklâl Marşı, her iki sınırına dalgalanan bir bayrağı dikmiş ve onu var eden, onunla anlam kazanan, ona anlam katarak uğruna ölünesi bir değer katına yükselten inancı, bu inanca mensup, yaşayan ve şehit olmuş insanlarımızı koyduktan sonradır ki, hâlihazırdaki olumsuz ortamı ve bu ortamın müsebbibi olarak gördüğü Garb'ı kendinden oldukça emin bir tonda tartışmaya, konuşmaya başlar. Bu an ve bilinç tazelenmesinden/bilinçten itibaren Garp, üstesinden kesinlikle gelebileceğimiz, hatta bunun doğal bir “hak” olduğu bir şeye; birdenbire karşımızda eriyiveren, küçülen, tahkir ve “tek dişi kalmış canavar” denilmek suretiyle de karikatürize edilen güç(süz), “alçak” bir varlık konumuna düşer/iner:
    “Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar
    Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var
    Ulusun, korkma, nasıl böyle bir imanı boğar
    Medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar”​

    İstiklâl Marşı, “çelik zırhlı” olarak nitelediği Garb'ın teknolojik gücünün ve onu âdeta insan olmanın dışına kovalayan “canavar”lığının karşısına insan'ı; azalıp yok olmayı bilmeyecek, her zaman en büyük güç kaynağı olmaya devam edecek iman'ı ve imanlı insan'ı koyar.
    A. Cüney Issı​
     

Sayfayı Paylaş