1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Bizim Çocukluğumuz ve Şimdi..

Konusu 'Okunası Yazılar' forumundadır ve eFSaNe_KaRTaL tarafından 21 Ağustos 2011 başlatılmıştır.

  1. eFSaNe_KaRTaL

    eFSaNe_KaRTaL | çArŞı | Özel üye

    Katılım:
    12 Şubat 2008
    Mesajlar:
    5.040
    Beğenileri:
    41
    Ödül Puanları:
    4.480
    Yer:
    Yaşanıp da bitenden daha acıdır yaşanmadan bitenle
    Banka:
    44 ÇTL
    Hep söylüyorum, biz çocukken midemiz bulanınca ekmek yedirirlerdi,
    grip "Yatınca geçer"di,başın ağrıyorsa "Çocukların başı ağrımaz" denirdi,
    uykun kaçıyorsa "Oyuncaklarını düşün, güzel rüyalar görürsün" şeklinde konu
    halledilirdi!
    Okuma yazmayı öğrenemiyorsan ya, "Tembel"din ya "Yavaştan, sağlam
    sağlam öğreniyor"dun!
    Hüzünlü bir çocuksan "Yazar olacak herhalde" derlerdi,
    yerinde duramıyorsan, etrafa saldırıyorsan bir tane çakarlardı,
    susup otururdun.
    Kanaatimce pedagojinin zirve yaptığı yıllardı o yıllar.
    Çünkü sonra sonra, koşup oynadıktan sonra öksüren çocuk ''astım başlangıcı'',
    okuma yazmayı zor söküyorsa ''disleksik'', hüzünlüyse ''depresif'',
    aşırı hareketliyse ''hiperaktif'' diye nitelendirilmeye başlandı ve o sinameki yetiştirilen tipsizler şimdi büyüdüler! O kadar ilgi alaka sonrası ola ola ne oldular? Emo!
    Emo ne?
    Hani beş-altı yıldır etrafta saçlarını gözlerinin tekini kapatacak şekilde öne öne tarayan, miskin görünüşlü, asık suratlı, beti benzi atmış, sıska,
    dar pantolonlu, converse''li, siyah ojeli ergenler var ya...
    Taksim''de kaldırımlarda filan oturuyorlar.
    Aha onlar Emo!
    Emo kelimesinin emotional''dan (hissi) geldiği, bu yavruların pek bunalımlı pek güvensiz ve duygusal olduğu, topluma uyum sağlayamadıkları için böyle takıldıkları söyleniyor.
    Bizim zamanımızda punk vardı ya, onun gibi bir akım, ama bir halta yaramayanı!

    *HERKESİN KEYFİNİ KAÇIRDIM*

    Ay kıyamaam! Zamanında, kendi ergen yıllarımda bu akım
    daha dünyada yokken 10 gün emo takılmışlığım vardır! Kafam neye bozuktu
    hatırlamıyorum ama o 10 gün, üstelik de yaz tatilinde, evin o köşesinden bu
    köşesine oflaya poflaya nemli gözlerle dolaştım. Saçımı taramadım, denize
    gitmedim, sohbetlere katılmadım, tebessüm bile etmedim. Akşamları karabasan gibi yemek masasına çöküp herkesin keyfini kaçırdım. Bir akşamüstü, balkonda otururken annem "Ne bu surat her gün, senin derdin ne kızım aaa..." şeklinde pedagojik bir açılım yaptı.
    "Sıkılıyorum... Hayat çok anlamsız" cevabımın üzerinden sanırım
    birkaç saniye geçmişti ki, acı ve can havliyle bir metre havaya sıçradım.
    Annem, her Türk annesinin uzmanı olduğu ''mıncırma'' hamlesini oldukça sert ve uyarısız gerçekleştirmişti.
    Mıncırma, malumunuz evlat artık poposuna terlikle vurulmayacak kadar büyüdüyse, ancak tekdir ile de uslanmıyor ve hakkı kötekse kullanılan, konu komşu, bitişik ev duyar ihtimaline karşı avaz avaz bağırmak yerine geçen bir terbiye şeklidir.
    Tercihen bel veya bacak bölgesinden bir alan seçilir, elle kavranır ve et, 180 derece çevrilir!
    Hemen ardından, daha acım ve şaşkınlığım hüküm sürerken, annem kısık sesle,
    yüzünü yüzüme yaklaştırarak "Alırım ayağımın altına" diye başladı ve "Karnın tok sırtın pek! Aklını başına topla! Sıkılıyorsan da git bakkala evin alışverişini yap, sonra da gel yemek kitabından bir kurabiye pişir, akşam misafir var, hadi yallah..." şeklinde bitirdi!

    *NE DERDİM KALDI NE DE TASAM*

    Malumunuz eti mıncırılan ergen olay yerinde fazla kalamaz, mıncırandan tırstığı için kendisine yalakalık yapar, arzu ettiği aktiviteleri gerçekleştirir.
    Mıncıran mutlu, mıncırılansa artık efendi bir insandır! Aynen öyle oldu.
    Mıncırma sonrası ne derdim kaldı ne tasam! Emo''luğum o gün bitti, bu yaşa
    kadar da hep mutlu mesut, uyumlu, üretken biri olarak yaşadım. Şimdinin
    sokakta bira içen, gelen geçenden ihtiyacı var diye değil, hayat tarzı sandığı için para dilenen, dünyanın bütün derdi sırtındaymış gibi davranıp,
    bunalım takılıp bir işin ucundan tutmayan emo''larının başında, bizim zamanımızın anne babaları olacaktı ki. Ohoo... Muma dönerdi hepsi! Bir kere her şeyden önce bütün o yüzü gözü saçla kaplı eşek herifleri bir eşek tıraşına götürürlerdi, kesin!
    Ülkenin gençlerine bak.
    Tarikat yurtlarında yetiştirilen çocuklar, polise atsın diye eline taş verilenler, bir de emo''lar!
    Gelecekten çok umutluyum çok!........
    **
    Gürse Birsel
     

Sayfayı Paylaş