1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Boşa Geçmiş Ömürler

Konusu 'Kıssadan Hisse' forumundadır ve BeReNN tarafından 5 Ağustos 2011 başlatılmıştır.

  1. BeReNN
    Uykumvar

    BeReNN Özel Üye Özel üye

    Katılım:
    30 Nisan 2011
    Mesajlar:
    8.855
    Beğenileri:
    254
    Ödül Puanları:
    5.330
    Cinsiyet:
    Bayan
    Meslek:
    Muhasebe
    Yer:
    Istanbul, Turkey
    Banka:
    289 ÇTL
    Boşa Geçmiş Ömürle[/B]r


    Dünyaya geliş sebebini bilmeden yaşamak, yaşamak mıdır? Doğruyu yanlıştan ayıramadan bir hayat sürmek ne de acı.. Acaba birçok dertle yoğurulmuş olmamız boşuna olabilir mi?
    Hem Allah'ın emir ve yasaklarını hayata tatbik etmeyeceğiz, hem de mutlu olacağız öyle mi?
    Mao' yu alkışlayan Çinliler gibi Allahsız, Peygambersiz, Kur'ansız, Sünneti Seniyyelerden bihaber yaşamak ve böylelerini alkışlamak aynı hataya düşmek değil midir? “Bu işe ya Allah ne der” demeyenlerin akibeti nasıl oluyor? Boşa gitmiş bir hayat değil mi? Ha kasapların vitrinlerinde duran etler ha biz, öyle değil mi?
    İleri yaşlarda olmalarına rağmen şaşkınlıktan kurtulamayanlar ve o halde ölüp gidenler ne de çok.. Allah'ı hoşnut etmeden 1000 yıl yaşasak neye yarar ki?
    Hz. Mevlana mürşit kitap olan “Mesnevi” sinde şöyle bir hikaye anlatır. (1.cilt,beyit 1913 vd.)
    “Hz. Ömer devrinde ihtiyar bir çalgıcı vardı, çok güzel çeng çalardı. (Çeng: Kanun gibi fakat dikine tutularak çalınan bir saz). Eğlence meclislerini ve toplantıları onun nağmeleri süsler, onun sesinden kıyametler kopardı. Sesi İsrafil'in sesi gibi ölülerin bedenlerine can bağışlardı. Onun nağmelerini dinleyen fil bile neredeyse kanatlanırdı.
    Çalgıcı zamanla ihtiyarladı, kamburlaştı, artık eskisi gibi çalamaz oldu, kimseler onu dinlemek istemiyordu. Vaktiyle bol parası olmuş fakat gün kazanıp gün yemişti. İyice yaşlanıp zayıflayınca parasız kaldı, yiyecek kuru ekmeğe muhtaç hâle geldi. Eski itibarlı ve mutlu günler gerilerde kalmıştı. Yalnız, çâresiz, ümitsiz ve aç idi. Sonunda şöyle niyaz etti:
    “Ya Rabbi, bana uzun ömür ve bir çok imkânlar verdin, benim gibi değersiz birine lûtuflarda bulundun. Yetmiş yıldır isyan edip durdum, benden bir gün bile ihsanını kesmedin. Ama ne yazık ki artık para kazanamıyorum. Şimdi senin konuğun olmak istiyorum. Bu titreyen elim ve çatallı sesimle sazımı yalnızca senin için çalacağım, gayri ben seninim!.. sesimi duyar mısın?.”
    Sazını omuzlayıp yola düştü. Ağlayıp sızlayarak Medine mezarlığına vardı. Ücretini Allah'tan isteyerek çalacaktı. Sazına düzen verdi. Kendini Allah'ın büyüklüğüne, Rahman ve Rahîm oluşuna bıraktı. Uzun uzun ağladı ve aletin sesini semalara duyurmak istercesine yükseltti, çaldı çaldı. Nihayet yorgun düştü, başını yere koydu, sazını yastık yaptı, mezar toprakları içinde uykuya daldı.
    Tam o sırada halife Ömer' e rüyasında gaipten bir ses: “Ey Ömer, mezarlıkta ihtiyaç içinde kıvranan has bir kulumuz var; yanına bir miktar para al, onu bul ve gönlünü hoş eyle!.” diyordu.
    Hz. Ömer telaşla yerinden sıçrayıp, elinde para kesesi, muhtaç kişiyi aramaya koyuldu. Mezarlığı dolaştı, ihtiyar çalgıcıyı gördü, onun aradığı kişi olmasına ilk nazarda ihtimal vermedi. Hak Teâlâ bana “Bizim has, makbul ve mübarek bir kulumuz var.” diye seslendi. Bu çalgıcı parçası nasıl seçkin kullardan olur? şeklinde düşündü.
    Sonunda başka kimseye rastlayamayınca, ihtiyarı uyandırdı, şaşkınlığını giderip müjdeyi verdi: “Yüce Allah sana selâm ediyor, halini hatırını soruyor. Çok sıkıntı içindeymişsin, şimdilik şu bir kaç dinarı saz çalma ücreti olarak al, harca da bitince yine bana gel.” dedi.
    Bu sözleri işiten ihtiyar çalgıcı kendini yerden yere vurup ağlamaya ve yalvarmaya başladı: “Ey büyük Allah'ım! Merhamet ve ihsanının yüceliği karşısında yerlere geçiyorum.”
    Sonra yanındaki emekdar sazını yere vurdu ve parçaladı ve kendi kendine şöyle söylendi:
    “Ben her nefeste ömrümü zir ve bem perdelerine harç ederek yele verdim. Arap, Acem tarzını anmaktan Irak perdesiyle meşgul olmaktan ayrılık zamanı hatırımdan çıktı. Eyvahlar olsun.”
    Ömer çalgıcıya şunları söyledi:
    “Senin bu feryadın akl-ı cüz'inin işidir. Hakk'ın aşkıyla fâni olanın yolu başkadır. Mazi ve müstakbel seninle Hüda arasında perdedir. Bırak şimdi bugüne kadar yaptıklarını ve her ikisine de bir ateş ver.”
    Bunun üzerine çalgıcıya öyle bir hayret geldi ki, yerden ve gökten dışarıda kaldı, canı gitti, bambaşka bir canla hayat buldu.
    Yıllar yılı sefahat âlemlerinde çaldığı için Allah'la kendisi arasında perde teşkil eden sazını son defa, içten bir duyguyla ve sadece Rabbi için çalmış, böylece kurtuluşa ermişti.”
    Ehlullah bu hikaye için şöyle der:
    İnsan kul hakkı hariç, her türlü yasaklananlara karşı bir zaaf gösterebilir. Fakat gönlü yüksek olunca bir gün nedâmetle hepsinden geçerek Hakk'ın makbul kulu olabilir.
    İhtiyarın samimi pişmanlığı ve candan yönelişi Hak Teâlâ katında kabul görür. Çünkü Allah (c.c.), ihlaslı gönülleri boş çevirmez. Son defa ve sadece Allah (c.c.) için çaldığı sazı onu kurtuluşa götürür. O Yüce Allah (c.c.) ihlâs ve samimiyetle kendine el açanları geri çevirmez; onların imdadına koşar.
    Bir kudsi hadis şöyledir: “Bana bir karış yaklaşana, ben bir arşın yaklaşırım. Bir arşın yaklaşana, bir kulaç yaklaşırım.Yürüyerek gelene, koşarak yaklaşırım.” (Buhari, İ. Ahmed, İbni Şahin)
    Abbas Erdoğan
     
  2. patik

    patik Özel Üye Özel üye

    Katılım:
    24 Aralık 2009
    Mesajlar:
    2.343
    Beğenileri:
    374
    Ödül Puanları:
    3.080
    Cinsiyet:
    Bayan
    Meslek:
    Hemşire
    Yer:
    Kayseri
    Banka:
    524 ÇTL
    Herkes de o ruha eremiyor ne yazıkki...
     

Sayfayı Paylaş