1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Canım Çok Yanıyor Anne!

Konusu 'Okunası Yazılar' forumundadır ve k@LpSiz_K@fKéF tarafından 30 Ekim 2009 başlatılmıştır.

  1. k@LpSiz_K@fKéF

    k@LpSiz_K@fKéF Forum Onuru

    Katılım:
    16 Kasım 2008
    Mesajlar:
    3.721
    Beğenileri:
    35
    Ödül Puanları:
    2.880
    Yer:
    B!L€C€G!M
    Banka:
    44 ÇTL
    [​IMG]


    Canım çok yanıyor Anne! Sen aşk acısı çektin mi.? Ben şimdi o acıyı çekiyorum.
    Bana bebeğim diye seslenirdin. Gözlerimin içine sevgi ve şefkatle bakardın. Beni senden başkasının daha çok sevmesine dayanamazdın. Ayağım tökezlenip de düşeceğim diye korkar sıkıca tutardın elimi.
    Senden gizlice balkona çıkar ve sokağı seyre dalardım. Sen yanında kokumu hissedemeyince yanında olmadığımı anlar korkarak aramaya çıkardın beni evin içinde. Yanıma geldiğinde yüzündeki korkuyu fark eder; suçlanır yerin dibine girerdim.
    Hatırlıyor musun? Parka gitmiştik sana şaka yapmak istemiştim. Parkın en uzak köşesindeki ağacın arkasına saklanmıştım. Oradan seni seyrettim gizlice. Senin gözlerin beni bulamadı bir an ve yüzün bembeyaz olmuştu. Saklandığım yerden çıktım. Yanına geldim ve seni kucakladım. O gün seni üzdüğüm için kahroldum Anne. Kendime söz verdim. Seni bir daha korkutmayacaktım şaka olsa bile.
    Sen bana yüzlerce kez tembih ederdin oysa.. Trafik kurallarını öğretmiştin bana ilk sokağa çıktığımızda. Renkleri daha bilmez iken sarının yeşilin kırmızının trafikte ne anlama geldiğini öğrenmiştim.
    Okula başladığımda beyaz yakamı mavi önlüğümü ağlayarak giydirmiştin. İlk gün beni sınıfta bıraktığında senin arkandan ağlamıştım. Sonra bir daha ağlamadım anne. Her okul dönüşü sevinçle karşılardın beni kapıda. Kızardım sana bazı zamanlarda. İçimden “ Ben bebek değilim artık büyüdüm. Kocaman oldum artık. Özgüvenimi bana bırak. “ diye haykırmak isterdim. Fakat yapamazdım. Senin şefkatli kollarının altına girdiğim zaman minik bir bebek gibi hissederdim. Sarılırdım sana o güzel kokunu içime çekerdim.
    Babam ile benim yüzümden tartıştığınızda kedi gibi kenara kıvrılır dudaklarımı büzer fakat ağlayamazdım. Ergenlik çağımda seni üzdüm mü anne! . O zamanlar bulutların üzerinde dans ediyordum adeta. Dünya çok farklı geliyordu bana. Kendimi hiç beğenmez hıncını senden çıkarırdım. Sivilcelerime kızar öfkemi senden alırdım. Bana o zamanlar hiç kızmazdın.
    İlk kez âşık olduğumda koşarak sana gelmiştim. Sana sarılıp kıpkırmızı suratımla onu anlatmıştım. Sen bana kızmamıştın. Beni dinlemiş ve onu tanımak istediğini söylemiştin. Bir pastanede tanıştırmıştım sizi. Diğer kızlar beni o yüzden çok kıskanmıştı. Onlar annelerine anlatamamışlardı çünkü. Sen beni dinlemiş ve değer vermiştin. Benim için çok önemliydi.
    Üniversiteye başlayacağım zaman takvimin yaprakları hızla savrulmaya başlamış hüzün çökmüştü ikimize de. Evden ayrılıp başka bir şehirde tek başına kaldığımda çok korkmuş ve yabancı yalnız hissetmiştim de ağlayarak telefon etmiştim sana. Senin de ağladığını hissettim ama bana ilk kez yalan söyledin. Ağlamıyorum dedin. Sokakta senin yaşında senin kilonda bir kadın görsem arkasından koştum. Olmayacağını bile bile. Diploma töreninde senin ve babamın gururla bakan gözlerinizi gördüm. Sevinçten ağlıyor ve birbirinizin ellerinizi sıkıca tutuyordunuz o sırada. Ben de sizinle gurur duydum. Sizin gibi bir ailem olduğu için şükrettim Allah’ a.
    İlk işe başladığımda kalbimin çırpınışlarını duymalıydın. İlk maaşımı aldığımda ise kendimi işe yarar hissetmiştim. İşimi seviyor ve koşarak gidiyordum iş yerime.
    Bir gün kalbim yine hızlı çarpmaya başladı. Âşık olmuştum. Bulutların üzerinde yürümeye başlamıştım. Onsuz bir an ayrı kalamıyor nefes dahi alamıyordum. Senin benim için duyduğun endişeleri ben de onun için duymaya başlamıştım. Bir annenin bebeği için duyduğu sevgiyi aktarmaya çalışmıştım. Sıkmışım anlayamamışım onu boğduğumu. O’na değerinden fazla değer vermiştim. O’nu o kadar çok seviyordum ki. Bilemezdim ki onun bu sevgiyi hak etmediğini.
    Anladım sonunda. Gözlerindeki sevgi ışıltıları kaybolmuş ve eskisi gibi bakmıyordu bana. Sorduğumda ise mazeretler buluyordu. Buluşmalarımız ise azalmıştı son zamanlarda. Mazeretler buluyor ve gelmiyordu. Çok üzülüyor fakat inanmak istemiyordum. Ağlıyordum onunla konuştuğum her telefon görüşmesinde. Dayanamıyor ve geliyordu yanıma. Gözlerinde ise acıma duygusu vardı her seferinde.
    En sonunda onu takip etmeye karar verdim. Bir pastanede bir başka kadın ile masada el ele gördüm. Bana baktığı gibi bakıyordu gözleri ile o kadına. Beni görünce çok şaşırdı ve yüzündeki ifadesi değişti. Oradan ağlayarak çıktım.
    Sahilde bir bankta saatlerce kendimi sorguladım. İdam sehpasında cezalandırdım duygularımı. Sadece sevmiştim oysa. Ben bunları hak etmemiştim. Minik bebeğin sözünü dinlemedi. Sen beni her türlü tehlikeden korumaya çalışmıştın. Ama aşkı unutmuşsun Anne! Aşk canımı yaktı. Kavurdu.
    Sar yine eskisi gibi kollarınla beni Anne. Canım çok yanıyor Anne! Bu yara geçer mi?


    Hülyalı Gönül
     

Sayfayı Paylaş