1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Düşleri Dökülen Çocuk...

Konusu 'Serbest Kürsü' forumundadır ve yeşüLL tarafından 14 Eylül 2009 başlatılmıştır.

  1. yeşüLL

    yeşüLL limitsizsiniz...! Özel üye

    Katılım:
    21 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    4.343
    Beğenileri:
    47
    Ödül Puanları:
    2.880
    Banka:
    46 ÇTL
    Matrax'ın 8. Yaşı Üzerine...

    Düşleri dökülen bir çocuğum ben…
    Şimdi sekiz yaşındayım, bir düşüm daha dökülüyor…
    Anlattım… Anlattıkça büyüdüm…
    Sokakları sevdim…
    Sokak, radyoda…
    Radyo, sokakta olabilir miydi?
    Oldu…
    Gece piknikleri yaptık meydanlarda…
    Aşeren hamile bir kadına kabak tatlısı da yetiştirdik radyodan…
    Yani bazen “kabak tadı” da verdik…
    Arabası bozulana yetişti bir başka dinleyicimiz, elinde uzatma kablosuyla…
    Uzattık…
    Elimizİ, yüreğimizi, neşemizi birbirimize uzattık…
    Gecenin kahramanları…
    Gecenin esnafları geldi geçti aramızdan…
    Kimisi köftesini, kimisi ekmeğini aldı…
    Gece pikniklerimiz oldu sokakta…
    Sokak, radyoda…
    Radyo, sokakta olabilir miydi?
    Oldu…
    Aklımın armağanıdır bana Matrax…
    Birbirini hiç tanımayan insanlar, sokakta bir merhabayla tanış olsunlar istedim…
    Aynı sucuklu yumurta tavasına değsin elleri…
    Şarkılar, türküler dillerinde olsun sonra…
    Beni unutsunlar uzun eşek oynarken…
    İp atlarken, top oynarken veyahut…
    Ve fakat hatırlasınlar çocuk olduklarını…
    Hatırladılar…
    Sepetlerini sarkıtan öğrencilerin sepetine dolma oldu bir annenin katkısı…
    Bir baba koşup tatlı getirdi gecenin güçünde…
    Düşleri dökülen bir çocuğum ben…
    Şimdi sekiz yaşındayım ve bir düşüm daha dökülüyor…
    Anlattım… Anlattıkça büyüdüm…
    Biliyorum kırdım bazılarınızı, kızdınız bana…
    Ama herkes sevsin istemedim ki beni…
    Bir domatesi bile herkes sevemiyorken, domates kadar kusursuz olmaya çalışmak ne büyük ahmaklıktır…
    Anladım; ilkelerin varsa, duruşun varsa, tahammül edemiyorsan salaklığa sevilmeyebilirsin…
    Öyleyse yaşasın domates… Ve tepesindeki minik yeşillik…
    Düşleri dökülen bir çocuğum ben…
    Şimdi sekiz yaşındayım ve bir düşüm daha dökülüyor…
    Benimle yıllardır bu oyunu oynayan, düşlerimi boyayan her birinize teşekkür ederim…
    Cut!..


    Zeki Kayhan Coşkun
     

Sayfayı Paylaş