1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Edip CANSEVER - DOSTLAR

Konusu 'Şairlerden' forumundadır ve dderya tarafından 15 Ekim 2013 başlatılmıştır.

  1. dderya
    Ayyaş

    dderya kOkOşŞ Süper Moderatör

    Katılım:
    29 Temmuz 2013
    Mesajlar:
    11.333
    Beğenileri:
    7.519
    Ödül Puanları:
    11.080
    Cinsiyet:
    Bayan
    Meslek:
    Öğrenci
    Yer:
    izmir :)
    Banka:
    102 ÇTL
    -Fethi Naci'ye-

    Geldin mi, iyi
    Yollarından yürüyüşler sızdıran sonbahar
    Bir tenhalığı eskisinden çok sezmeyi
    Bakımsız bahçeler mi olur, büyük ahşap boş odaları mı olur
    Ne olur
    Ey bana sevmeme gücü veren güzellik
    Eski bir kadını eski bir park kanepesinde bırakan sonbahar
    Aldatılmış bir yüzü yağmur oluklarında
    O yüz ki bir denizin tekrar tekrar bittiği
    Gece yarısı kokularında
    Yosunlu bir kıyıda ancak
    Dilinde çakılların ve derinliğin en son tadı
    İşte
    Bir vakit daha geçti, şimdi ne yapsak
    Ne yapsak, bir vakit geldi ve geçti
    Ey bana sevmeme gücü veren güzellik
    Sonbahar
    Sen mi kaldın bir
    Yok bir şey yapacak.

    Bin dokuz yüz yetmiş bir yazı, ey unutulmayan yaz
    Bıraktığın gibi mi kalsak
    Bir çiçek milyon kere katılaştı eridi
    Açtı dağıldı
    Yaşamadı hiç belki
    Bir ışık olsun yakmadı
    Tuzlu ve ıslak bir ışık
    Tankerler geçti kıyılardan gene
    Suyu zonklataraktan
    Gül koktu saçlarında taşıdıkları benzin
    Senin saçlarında
    Alnın üstünden kuzular inen bir tepe gibi eğildi
    Boynun bir uçurumdan çekiliyormuş gibi gergin
    Bitti o yaz, şimdi
    Yerleşti çoktan
    Bize sevmeme gücü veren güzellik.

    Tenha bir meyhanede oturuyorduk sevgilim
    İzmir'in eski rıhtımında
    Bilirsin, severim çok İzmir'in eski rıhtımını
    Hani bir çeşit kuşlar vardır bulanık denizinin
    İnsanlar gibi konuşur o kuşlar bazen
    Ve unutulmuş diller gibi pek anlaşılmaz ne konuştukları
    Millerce yıl öteden bir tenhalığı sözlendirirler
    Hatırla
    Ne demiştim o gün ben sana
    'Her tenha semtte kurulmamış bir saat yakışır'
    Benim o bunaltılı günlerimden kalma bir mısra
    Ve sense bana Aragon'un
    -Parisli şair, yüzü aslan dolu-
    Sımsıcak, dipdiri bir mısrasını anlatmıştın
    Seninle ve parmaklarınla
    Bardakta duran suyun bir akarsuyu
    Nasıl kıskandığını anlatmıştın boyuna
    Nasıl mı
    Dedim ya, seninle ve parmaklarınla
    Neden olmasın, yeni yakılan bir sigarayla da anlatılabilir şiir
    Apansız bir yolculukla da
    Bir karpuzu ikiye bölmekle, bir portakalı dilim dilim ayırmakla
    Anlatılabilir
    Ama bizim memleketimizde şiir
    Yazık ki ölümle anlatılır biraz
    Ölümle anlaşılabilir
    Olsun, diyeceksin ne çıkar bundan
    Biz hayatı şiirden
    Şiiri hayattan özümlemedik mi
    Ölümde girse araya
    Sahici aşklar kurmadık mı seninle
    Tertemiz, dosdoğru aşklar
    İzmir'de
    İzmir'in eski rıhtımında
    Unutmak için şimdilik
    Kolayca unutulmaz ya
    İçimizdeki bin dokuz yüz yetmiş bir yazını.

    Yeni bir yüz müydü ne
    Kuru bir bozkırı çıkarıp göğsünden
    Yeni yazdığı bir şiiri düzeltiyordur Ahmet Oktay
    Alnını dayayaraktan cama
    Kalemsiz kağıtsız yazar çünkü Ahmet Oktay
    İçinden geldiği gibi
    Ve mısra çeker durmadan, hafifçe eğri sırtını doğrultarak
    Nemlenir kimi zaman da gözleri
    Şiir yürür, şiir sever, şiir içer mi
    Şiir mi
    Yürür de, sever de, içer de elbet.

    Kocaman bir sevgi miydi ne
    Dünyanın bütün zamanlarını dolaşan
    Bastırıp göğsüne bozkırın
    Ey, baksana, diyor, ne biçim kent bu
    Geçerek caddelerinden
    Dalarak meyhanelerine
    Ne biçim kent bu
    Bilmiyor ki nice insan kolsuzdur
    Sevgisizliğe, bir sevgisizliğe kullanırlar kolu.

    Hohlayıp siliyorum iyice
    Gözlüğümün camlarını
    Göğe bakıyorum gözlerimi kısarak
    Güneye gidiyor bir leylek sürüsü

    Yeni Caminin üstünde
    Son bir defa daha süzülerekten
    Erimeye yüz tutuyor kentin pembe kapıları
    Günbatımı!
    Günbatımı! yeni konuşmaya başlayan bir çocuğun diliyle
    Kolumu tutuyor Feti Naci, şu manzaraya bak, diyor
    Tam Galata Köprüsünün üstünde
    Diyor ya, biz alıştık, yüreklerimize bakıyoruz gene de
    Uykusuz gecelerimize bakıyoruz: onurun uykusuzluğu
    Susturulmanın
    Ve gün batımıyla leylek sürüsü
    Hüzünlü bir görüntüyü akıtıyorlar Naci'nin yüzüne
    Kırılmak ama birlikte
    Birlikte, ama kırılmamak
    ve sanki kalplerimiz her yani dökülen bir otobüste
    Öyle
    İşte son damlalarını da bırakıyor güneş
    Karanlık bastıracak neredeyse
    Tırmanıyoruz Yüksekkaldırımı
    İyi biliyoruz, sevgimiz de öfkemiz de yalnız bizim olmamalı
    Güneş çekiliyor iyice
    Ne manzara kalıyor, ne göğün evlerindeki kızartı
    Ak bulutlar kara bulutlar
    Ötede bir bulut yavrusu
    Bilinmeli, diyoruz yeniden
    Yeniden başlamalı, yeniden
    Dostum, görüyorsun ya işte
    Bozuldu bir kere umudun ordusu.

    Gelsene , diyordu İzmir'deki sevgilim
    Son mektubunda
    Kemetaltındaki kahveleri anlatıyordu
    İnce belli çay fincanlarını
    Kim bilir, belki de avutmak istiyordu beni
    Unutup kendi mahzunluğunu
    O kadar çabuk yeşerir ki, diyordu umut
    Öyle çabuk çiçeklenir ki
    Güçtür çünkü, her şeyden daha güç
    Denize, göğe toprağa karışmış bir kalebentlik
    Üstelik biliyorsun da
    Öfkeliyiz, öfkeyse sonuçtur er geç
    Bir aşk gibi yaşamak gerek öfkeyi
    Sevginin ağıtıdır bir bakıma
    Ve bir gün de gelebilir ki sevgilim
    Kapkara bir davet olabilir kin
    Zulmün ve tutsaklığın diyeti olabilir
    Sen bunu bilemezsin
    Bilsen de şairsin, havalar da, soğudu, kendine iyi bak
    Ve sakın unutma: sıra öfkenin.

    Bin dokuz yüz yetmiş bir yazı
    Yok böyle bir sevgilim benim
    Ama dayanıklı, ama gözü pek, ama umutla dolu
    Olunca böyle bir sevgilim olsun isterdim.

    Elimde bir çanta, şurda burda dolaşıyorum
    Hep bir yerlere gideceğim sanki
    Güvercinler konuyor saçlarıma bileklerime
    Uçuşuyorlar
    Bir çınar yaprağı düşüyor ayaklarımın dibine
    Kupkuru
    Elime alıyorum, çiziyorum üstüne kalbimi
    Kalbim, diyorum
    Yorgunsa da, yaralıysa da, hepimizin..



    Edip CANSEVER
     

Sayfayı Paylaş