1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Erkek Gözyaşı Katilimi Anne?

Konusu 'Şiir' forumundadır ve iLk_NuR tarafından 25 Kasım 2008 başlatılmıştır.

  1. iLk_NuR

    iLk_NuR Üstat

    Katılım:
    7 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    1.332
    Beğenileri:
    21
    Ödül Puanları:
    1.130
    Yer:
    meLekLerin arasından:)
    Banka:
    93 ÇTL
    İlk özgür çığlığı, rahminden çıkıp, dünyaya

    merhaba dedikten hemen sonra attım anne.
    Ve son özgür (saf olmasa da) gözyaşlarımı
    çok uzaklarda, ergenlik çağımın hemen başında
    terk etmek zorunda kaldım. Bir erkektim artık anne.
    Güçlüydüm. Güçlü olmak zorundaydım,
    "karılar gibi" zırıldayamazdım. Elalemin maskarası
    olamazdım. Kız bile vermezlerdi yoksa bana.
    Ben ağlamamalıydım anne. Kadınlar, kız kardeşlerim
    hatta sen bile ağlayabilirdin ama ben bunu yapamazdım.
    Çünkü; ERKEKLER AĞLAMAZ dı anne.
    Hayatın, ta göbeğinde yaşadım anne ve özgürce
    ağlamayı tadamadım. Herşeyimi kaybetmekten,
    işsiz kalmaktan, çocuklarımdan olmaktan,
    yalnızlıktan, kazadan, beladan,
    insanlardan korkmadım anne.
    Ama ağlamaktan korktum. Sadece bana ait olan,
    benim gözyaşlarımdan korktum.
    Korktum ve gözyaşlarımı yuttum, kalbime
    gömdüm ve onları tuğlalar gibi kullanarak
    dev bir kule inşa ettim içimde anne.
    Korktum ve boğazıma kadar gelip dayanan
    hıçkırıklara sert komutlar verdim.
    Boğdum onları anne, özgürlüğümü boğdum.
    İşte bunun için seri katil oldum anne ve
    cinayetlerimin sayısını bile unuttum.
    Sevdiklerimden ayrıldım,
    özgürce ağlayamadım sokaklarda,
    gözyaşlarımı saklasın diye yağmurları bekledim.
    Görkemli kaybettiğim anlarda kaçırdım
    gözyaşlarımı merdiven altlarına. Tuvaletlere kaçtım,
    ıssızlığın kucağında bırakabildim kendimi ancak.
    Korktum ve çocuklarımdan da kaçırdım gözyaşlarımı.
    Babaydım ve güçlü olmalıydım. Ağlarsam
    güvenemezlerdi bana. Arkadaşlarımı gömdüm
    uzun selvi ağaçların gölgelerine.
    Yaşadığım ölümdü ve daha ötesi yoktu.
    Ama ağlayamadım özgürce.
    Birkaç damla gözyaşıyla kurtardım kendimi.
    Bazen çıldırmaya az kaldı.
    Bazen kendi içimdeki çocukla kavgalara tutuştum
    ve o küçük çocuğun özgürlüğüne imrendim.
    Bilmiyorum anne, belki de onun gibi
    olamadığım için öldürmeye kalktım onu.
    Bana çok şey öğrettin anne ama şöyle
    adam gibi ağlamayı öğretmeyi unuttuğun için
    beni yarım bıraktın anne.




    İşte böyle sevgili annem...

    Senin için, sen istedin diye gözyaşlarıma
    ihanet ettim ve bir erkek olarak
    erkek gibi ağlamayı başaramadım.






    .Alıntı.
     

Sayfayı Paylaş