1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Hangi anıdan söz etsem, bilincimi tazelesem!

Konusu 'Mustafa CİLASUN' forumundadır ve MustafaCİLASUN tarafından 28 Mayıs 2013 başlatılmıştır.

  1. MustafaCİLASUN

    MustafaCİLASUN Twitter:@mustafacilasun Özel üye

    Katılım:
    20 Temmuz 2011
    Mesajlar:
    2.164
    Beğenileri:
    729
    Ödül Puanları:
    3.830
    Cinsiyet:
    Bay
    Meslek:
    Kamuda yönetici- http//www.facebook.com/mcilasun
    Yer:
    Kayseri
    Banka:
    0 ÇTL
    [​IMG]


    Yıllardır çok geç farkettiğim
    bir gerçeği sizinle paylaşmak umudunu yaşamaktayım.

    Sizin şimdiki mevcut halinizden hiç haberdar değilim.
    Satırlarımı okumaya ne kadar müsaitsiniz asla bilemiyorum

    Lakin derinliğimde teneffüs ettiğim
    hislerin adeta beni bu eylemi yapmaya zorluyor.

    Kendi kendime yeterli olmaktır asıl maksadım…
    Duygularımı bir nizam içinde ahenge erdirince…
    Heveslerimin izleri ardınca gidersem nedameti öncelerim…

    “Ritmin” hayatımın en önemli göstergesi olduğunu


    bilmeme rağmen, idrakin tezahürügalebe çalmayınca

    ne kadar işe yarıyor ki birşeyleri bilmek!

    Düşünüyorum, yoksa


    zorunda mı kalıyorum, birdesize sorayım istedim.
    Bilmeden düşünmeyi becermek,


    ön yargılarımla aydınlığaermek ne kadar mümkün?

    Her bir büyüğüm veya kemale


    ermiş değerim bir şeyleröğretmek diliyor.
    Lakin öğretmenin, sevgiden yoksun başarılamayacağını hiç düşünemiyor.

    Beklentileri doğrultusunda veriler


    elde edemeyince nelersöylemiyorlar ki!
    İşte o zamanlar kimi kime şikâyet edeceğimi bilememenin


    sancısıyla çekiliyorum, herzaman teklifsiz başvurduğum yalnızlığıma!

    Bir gün olsun babamın kollarını açarak,


    şefkatiyle kuşatacağıbenliğimi, oğlum diyerek

    payelendirmesine hasretimartık mazi sayfalarının,

    ahir inkişafıyla bir vuzuhaereceğini ummaktan başka.

    Annemin her vakit geçim gailesinden


    hiç gülmeyen yüz hatlarınıresmedecek olursan,

    çocukluğumda hafızana nakşettiğini, sarıkamışta seferdeyken

    kışın ayazında donanaskerlerin yüz hatları aklıma gelmiyor değil.

    Ablalarım… Zavallı canlarım… Kar damlalarım…
    Onlardan küçük olmama rağmen onlar için sinemde


    duyduğum sızı o kadarşiddetli ki hatırladıkça hala gözlerim dolar.

    Neydi bu hayatımızda


    olumsuzluklara kapı aralayannedenler?
    Bu kişiliğin devam edecek nesillerine vereceği nasibi hakikatler!

    Çocuklarına öğretecekleri bilgiler…
    Onların gönüllerine ekeceği sevgiler…
    Verecekleri güven ve serdedeceği himmetler…

    Bir çocuğun nazarıyla bakarken…
    Babanın hazin durumu çocuğun şefkatine muhtaçsa…
    Annenin meşakkat gayretiyle ihmal ettiği değerler bulunmuyorsa…

    Emanet olarak tevdi edilen can ne olacak…
    Akranlarından farkı zaman içinde nasıl kapanacak…
    Melal içinde gizlenen ince yaralar nasıl deva bulacak soruluyor işte…

    Yalnızlığı kimi çevreler çok farklı telakki ederler!
    Oysaki o kadar sadık bir dosttur ki asla ondan bir endişe duymazsın.

    Senden hiçbir zaman bir talebi olmaz…
    Her vakit senin hizmetinde amadedir…
    Sırlarının bekçisi, ruhunun nöbetçisidir…

    Seni seninle yüzleştirmeyi başaran bir değerdir…
    O bir anne misali her zaman seni kendine tercih eder…
    Bir baba kudretiyle seni dehlizlerden koruyarak eminliğe salar…

    Sorarım bazen dirliğimde kendime…
    Ovalarda döşenen yeşiller içinde çiçekler ne arar!
    Yeşil çimenlerde gizlenen bir ayran olduğu çok aşikâr…

    Peki, öyleyse rengârenk çiçeklerde ne var?
    Yalnızlığımdan yükselen bir nida hasret kaldığın sevgi var…
    Güzellikler içinde gizlenen asudeliği, naifliği ruhun asliyetini haykırıyor…

    Sizinle her ne kadar bir tanış olmasak bile…
    Satırlarınızla aksettirdiğiniz manayı zarafet mefkûresi…
    Hissediyorum ki yalnızlığımı deşifre eden engin bir güzellikti…

    Bakınız bu zikredilen meyanlar da…
    Zahirin izleri hiç yok, soyut terennümler çok…
    Heveslerin bir amaca müteallik zihniyet açılımı hiç yok…

    Edebin bir erkân içtenliğiyle paylaşımı esastır…
    Zafiyetler müşahhaslıktan uzak olan zannı galiplerdir…
    Bunlara rağbet edenler, yalnızlığı efkârında nefes almayanlardır…

    Kâinatın öznesi durumunda bulunan aşk…
    Yaratılışın yegâne gayesi olan bu manada verilen aşk…
    Heva ve hevesler heba edilecek olursa şayet, ruhun hıçkırıkları duyulur…

    Vicdan sukutuhayal ile sızıya gark olur…
    Ahengin bulunmadığı, mananın uzaklaştığı her şey heder olur…
    Maksat insan olmaksa, adamlıkta kalmaksa, geçicilik niye reva bulsun…

    Seni andığım baharın çiçekleriyle var olan…
    Gönlümüzde zikrettiğin güzelliklerle gülü açtıran…
    Tefekkürü kaçınılamaz kılarak ati ve mazi senfonisi sunan payesin…

    Yıllarca iç içe yaşadığım yalnızlığımı seni anınca…
    Ne kadar çok zenginleştiğini fark ederek bazen gülüyorum…
    Unuttuğum hislerimde letafetler sunarak âlemlere kapı aralıyorsun…

    Artık sadık dostum olan yalnızlık…
    Zaman zaman müsaade talep ediyor halimden…

    Sabrediyorum, düşündükçe bir korku sarmıyor değil yeniden…
    Çiçekler nezaketin baharında, edebin kollarında kokusunu salarlar…
    Ben ise bu hasletlerden yoksun olduğum için naçarlığım nüksetmiyor değil…

    Biliyorum ki sen, yaratılışın gereği zarifsin…
    Sen hoş görünle, hataları örtüşünle sanki bir nakkaşsın…
    Toprağa kök salan, yağmur damlalarını anlamlaştıran ne hoş baharsın…




    Mustafa CİLASUN
     

Sayfayı Paylaş