1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Kaçarcasına Geçiyoruz Geçmişimizin Yanından...

Konusu 'Okunası Yazılar' forumundadır ve İLkİm* tarafından 14 Mart 2010 başlatılmıştır.

  1. İLkİm*
    Avare

    İLkİm* MaviKuş ~ Özel üye

    Katılım:
    22 Kasım 2009
    Mesajlar:
    3.474
    Beğenileri:
    153
    Ödül Puanları:
    3.480
    Banka:
    136 ÇTL
    Çoğumuz atıyla aynı gözlüğü takmış bir süvari gibi hızla geçip gideriz hayatlarımızın içinden.
    Önümüze bakarız sadece, yüksek hızda seyrettiğimiz için her şey arkada kalır.
    Bütünümüzü oluşturan binlerce ayrıntıyı göremeyiz. hayatımızı belirleyenler anlaşılamadan arkamızda kaldıkça geleceğimizde belirsizleşir.

    Geçmişimi...zin ayrıntıları silikleştikçe hangi kararımızı, hangi gerekçelerle aldığımızı algılayamayız. başımıza gelen işlerin nereden yola çıktıklarını bunlarda bizim payımızın ne olduğunu çözemeyiz.

    Hızla geçerken hayatlarımızın içinden, durup dinlenmeye, neyi neden yaşadığımızı anlamaya fırsatımız olmuyor sanki.
    Hangi anımızın sadece anı olarak kalmadığını, geçmişimizin bıraktığımızı sandığımız şeylerden hangilerinin bizi bir gölge gibi takip ederek, şimdiki zaman kararlarımızı etkilediğini bilmiyoruz.

    Geçtiğimiz her yerde bizden parçalar bulunuyor. kişiliğimizin parçaları bunlar , yaptıklarımız, yapamadıklarımız, pişmanlıklarımız, keşkelerimz, tasalarımız, sevinçlerimiz, acılarımız var geçtiğimiz yollarda.

    Ama bakamıyoruz sanki onlara. kaçarcasına geçiyoruz yanlarından , sanki bize ait değillermiş gibi davranıyoruz. Kendimizden kaçarsak başka bir yere, kendimizin olamadığı bir yere varacağımızı sanarak, dört nala sürüyoruz atlarımızı. Birliğini kaybetmiş, acemi ve savaşmak yerine son hızla kaçmaya çalışan bir süvari gibi.

    Ve günün birinde soluğumuz tükeniyor. ya da geçilmesi olanaksız bir yere varıyoruz ve orada dönüp arkaya bakmak gerektiğini hissediyoruz ama yapamıyoruz bunu çoğu zaman.
    Korkuyoruz çünkü , kendimize hesap sormaktan, onca saçmalığı neden yaptığımızı kendimize itiraf etmekten korkuyoruz.
     

Sayfayı Paylaş