1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Lâmelif Kadın..

Konusu 'Şiir' forumundadır ve ...SAKLI CeNNeT__ tarafından 8 Ekim 2012 başlatılmıştır.

  1. ...SAKLI CeNNeT__

    ...SAKLI CeNNeT__ ♥ Pєяναηє Döηєя Aşk ♥

    Katılım:
    6 Temmuz 2011
    Mesajlar:
    16.250
    Beğenileri:
    81
    Ödül Puanları:
    4.980
    Yer:
    ♥ Bєη Hєp Sєηdєyim ♥
    Banka:
    110 ÇTL





    Gel/gitler arasında
    bilekleri kesilmiş pastel bir son/baharda

    “ Gitme ! Lâmelif Kadın.
    Yanar alfabendeki bütün harfler
    mekansız kalırsın…”

    denilmişti.

    Lâmelif Kadın,
    dudak kenarlarına telaş yerleştirmişti
    cümlelerin pimini çekerken.

    Nihayet,
    “Yol uzun…” denilmişti.
    “Gözyaşlarını bitirme erkenden
    sonra
    toz toprak içinde adın
    yitik bir finalin kursağında kalırsın…”

    El sallamadan gitti, Lâmelif Kadın
    sandı ki
    uzun tırnakları kesilmiştir karanlıkların.

    /Çok takvim yaprakları söküldü zamanın avuçlarından/

    Öpülen yerleri üşüdü
    dökülürken ellerindeki masum kınalar.
    Nefesleri yere düştü
    çıkmaz sokaklarda kıstırdı da yalnızlıklar.
    Topuk sesleri derman olamadı derdine,
    söyleyemedi sevdiği türküleri
    sesine yağmur koyarak alabildiğine.

    “Kalan”dan uzakta mevsimler cüzzamlıydı.
    sataştılar tadına bakmak için.
    Kaçmaya çalıştı Lâmelif Kadın,
    günahları ayaklarına dolandı.

    Bekaretini çaldırdı hayallerinin
    her şişenin sonunda … defalarca…
    Kangrene çevrildi ayıplanmış yaraları.
    Soluksuz kalınca
    yırtmaya çalıştı da kaderini,
    kırıldı parmakları.

    Şehir tüm ışıklarını yaktığı zaman
    yalan söyleyen aynalar, caddelere döktü sırlarını.
    Silindi isminin italik harfleri
    lâmekana düşerken martıların çığlıkları.

    Bütün yakamozlar uyandı
    söndürmek için yangını.

    Kül olmak ödülüydü yangının…
    Anladı...

    Birbiri ardına boğarken kendisini
    sigara dumanında,
    sırra kadem basarak satır aralarında,
    dökemedi silüetini Lâmelif Kadın
    ecelin avuçlarına.

    Pişmanlık sızdı kanatılan yerlerden sol tarafa.

    Geç kalmak felakettir aşk da…
    Ağladı...

    ...

    Kalan, çoktan doğurmuştu
    Lâmelif Kadının
    tüm hücrelerine sinen kokusunu.

    İntihar yazan ucundan kırıldı kalemin bedeni.
    Denklemler çözülemedi…

    ...

    Gel/gitler arasında
    başını kopardığı pastel bir son/baharda

    “Lâmelif Kadın !
    Adımlarını göğsüme sakla
    yoksa
    bu hikayenin finali
    senli yazılmaz…”

    denilmişti…



    Alıntı...
     

Sayfayı Paylaş