1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Osmanlıcada ''Ü''ile başlayan kelimelerin anlamları

Konusu 'Türkçe Sözlük' forumundadır ve arz-ı hal tarafından 7 Ocak 2012 başlatılmıştır.

  1. arz-ı hal

    arz-ı hal Özel Üye Özel üye

    Katılım:
    29 Kasım 2011
    Mesajlar:
    9.017
    Beğenileri:
    539
    Ödül Puanları:
    5.980
    Meslek:
    İşe başlamadan tatile giren hakime
    Yer:
    yüreğinden uzaklar da...
    Banka:
    199 ÇTL
    ÜBAB
    Şiddetli ve taşkın sel suyu.
    ÜBATİR
    Akrabasını arayıp sormayan kişi.
    ÜBBEHET
    Ululuk, büyüklük, azamet.
    ÜBEYD
    (Abd. dan) Kölecik, kulcağız.
    ÜBHET
    (Bak: Übbehet)
    ÜBNE
    (C.: İben) Ağaç boğumu.
    ÜBUD
    Ürkmek.
    ÜBÜLLE
    Basra yakınında bir harap şehir. * Bir miktar hurma.
    ÜBÜVVET
    (Eb. den) Babalık, atalık.
    ÜBÜVVETEN
    Babalık sıfatıyla. Atalık cihetiyle.
    ÜCAC
    Tuzlu, acı su.
    ÜCAHİN
    (C: Acâhine) Hizmetkâr. * Aşçı. Dost. * Deyyus.
    ÜCEM
    (Ecme. C.) Sık ağaçlık yerler.
    ÜCRA
    f. Pek uçta ve kenarda olan. Uzak. (Bu kelime, Arapça zannedilerek "hücra" yazılması yanlıştır.)
    ÜCRET
    Hizmet karşılığı verilen şey.
    ÜCUM
    Kale.
    ÜCUN
    Suyun renginin ve tadının bozulması.
    ÜCUR
    (Ecir. C.) Ecirler, sevablar.
    ÜCURAT
    (Ücret. C.) Ücretler.
    ÜCÜMM
    Medine ehlinin taştan yaptıkları hisar. * Sığınacak yer. * Damlı dört köşeli ev.
    ÜDEBA
    (Edib. C.) Edibler, edebiyatçılar. * Edeb sâhibleri. Zarif kimseler.
    ÜF
    Kulak kiri. * Tırnak arasında olan kir. * Hüzün ve kedere işaret eden kelime.
    ÜFÇE
    f. Bostan korkuluğu.
    ÜFF
    Of!
    ÜFFE
    Necis, pis.
    ÜFHUD
    Yetişmiş çocuk.
    ÜFHUS
    (C.: Efâhis) Kayalarda olan kuş yuvası.
    ÜFKUHE
    Şaşılacak şey.
    ÜFN
    Hamâkat, ahmaklık.
    ÜFNUN
    Hâl. Nev, çeşit. Saçma sapan söz. Dedikodu.
    ÜFTADE
    f. Düşmüş. Fakir, biçare. * Âşık, tutkun.
    ÜFTADEGÂN
    (Üftade. C.) f. Düşkünler. Tutkunlar. Âşıklar.
    ÜFTADEGÎ
    f. Düşkünlük, biçarelik.
    ÜFTAN
    f. Düşen. Düşerek.
    ÜFUK
    (Efk) Yalan söylemek. * Kaçmak. * Bir işten sapmak.
    ÜFUL
    Batmak, kaybolmak. * Mc: Ölmek.
    ÜF'ULE
    Vazife, görev.
    ÜF'UVAN
    Erkek yılan.
    ÜFÜRRE
    Karışmak.
    ÜHBE
    Yolculuk veya asker için hazırlanmış elbise ve malzeme. * Süt.
    ÜHCİYYE
    (Ühcüvve) Hicvetmeğe sebep olan şey.
    ÜHCÜVVE
    Hicvetmeğe sebep olan şey. * Yerme, hicvetme.
    ÜHKUME
    Alaylı söz veya hal.
    ÜKEL
    (Ükle. C.) Lokmalar.
    ÜKİLE
    Gıybet.
    ÜKL
    (Ükül) Meyve, yiyecek, azık. * Zekâ.
    ÜKLE
    (C.: Ükel) Lokma.
    ÜKNE
    Çukur içinde olan kuş yuvası.
    ÜKRE
    Yuvarlak nesne. Top. * Çukur.
    ÜKRUME
    Kerem, bahşiş, lütuf.
    ÜKSUM
    Çimenlik yer. Çayırı bol ve güzel olan bahçe.
    ÜKSUS
    Sarmaşık.
    ÜKULE
    Sürüden ayırıp beslenilen koyun.
    ÜKÜL
    (Bak: Ükl)
    ÜKZUBE
    Yalan. Uydurma, söz.
    ÜLBE
    Kıtlık. * Açlık.
    ÜLBUB
    Kiraz çekirdeği.
    ÜLEMA
    (Bak: Ulemâ)
    ÜLFET
    Alışma, alışkanlık. Birisiyle münasebette bulunmak. Ünsiyet. Ahbablık, dostluk. Huy etme. Görüşme, konuşma.(İnsanları fikren dalâlete atan sebeblerden biri; ülfeti, ilim telâkki etmeleridir. Yâni me'lufları olan şeyleri kendilerince mâlum bilirler. Hattâ ülfet dolayısıyla âdiyata teemmül edip ehemmiyet vermezler. Halbuki ülfetlerinden dolayı mâlum zannettikleri o âdi şeyler birer hârika ve birer mu'cize-i kudret oldukları halde, ülfet sâikasiyle onları teemmüle, dikkate almıyorlar; ta onların fevkinde olan tecelliyat-ı seyyâleye im'an-ı nazar edebilsinler. Bunların meseli deniz kenarında durup, denizin içerisindeki hayvanata ve sâir garip halâtına bakmıyarak yalnız rüzgâr ile husule gelen dalgalara ve şemsin şuâatından peyda olan parıltısına dikkat etmekle Mâlik-ül Bihâr olan Allah'ın azametine delil getiren adamın meseli gibidir.İ'lem Eyyühel-Aziz! İnsanların arza âit mâlumat ve müsellemat-ı bedihiyatları ülfete mebnidir. Ülfet ise, cehl-i mürekkeb üstüne serilmiş bir perdedir. Hakikate bakılırsa zannettikleri ilim, cehildir. Bu sırra binaendir ki, Kur'an, âyetleriyle insanların nazarını me'lufatları olan şeylere çeviriyor. Âyetler, necimler gibi ülfet perdesini deler atar. İnsanın kulağından tutar, başını eğdirir. O ülfetin altındaki havârik-ul-âdât mu'cizeleri o âdiyat içerisinde gösterir. M.N.) (Bak: Tefekkür)
    ÜLFETGER
    f. Ülfet eden. Ülfet edici.
    ÜLHİYYE
    Çocuk oyuncağı, oyuncak.
    ÜLHÜVVE
    Oyuncak, çocuk oyuncağı.
    ÜLİNNÜHA
    (Üli-n nühâ) Akıllı kimseler.
    ÜLKER
    (Bak: Süreyya)
    ÜLKÜ
    Bazı öz türkçecilik taraftarlarınca kullanılmış bir kelimedir. Divan-ı Lügat-ıt Türk'te "Peyman" mânasına geldiğine merhum A. Hamdi Elmalılı işaret ediyor: "Ahd ü misak" da denir. Emanî, ideal mânâsına kullananlar varsa da yanlıştır.
    ÜLTİMATOM
    (Oltimatom) Fr. Kat'i ve dönülmez söz. Son söz. * Bir devletin başka bir devlete verdiği ihtar.
    ÜL'UBE
    Piyes, oyun.
    ÜLUF
    Binler. (Bak: Uluf)
    ÜLUHİYET
    (Bak: Uluhiyet)
    ÜL'ÜBAN
    Oyuncu, aktör.
    ÜLÜM
    f. Bölük, takım, cemaat.
    ÜLYA
    (Bak: Ulyâ)
    ÜMA'
    Kedi miyavlaması.
    ÜMDUD
    Usûl, âdet, görenek.
    ÜMDUHA
    Medhedilmeğe sebep olan hal veya iş.
    ÜMEM
    (Ümmet. C.) Ümmetler. Milletler.
    ÜMEM-İ SÂLİFE
    Geçmişteki ümmetler. İslâmiyetten evvel diğer Peygamberlere tâbi olmuş ümmetler.
    ÜMENA
    Emin kimseler. Eminler. Emniyet sahibleri.
    ÜMERA
    (Emir. C.) Emirler, beyler. Seyyidler. şerifler. * Yüksek rütbeli zabitler.
    ÜMHUD
    Çömlek. * Tuzluk.
    ÜMİD
    f. Ummak. Emel. Arzu. İntizar. Umut. Rica.
    ÜMİDBAHŞ
    f. Ümitlendiren, ümit veren.
    ÜMİDBESTE
    f. Ümitlenmiş, ümit bağlamış.
    ÜMİDGÂH
    f. Bir şey ümit edilen yer veya makam.
    ÜMİDVÂR
    f. Ümitli. Ümit besleyen.(Evet, ümidvâr olunuz; şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sadâ, İslâmın sadâsı olacaktır. M.) (Rahmet-i İlâhiyyeden ümid kesilmez. Çünkü Cenab-ı Hak bin seneden beri Kur'anın hizmetinde istihdam ettiği ve ona bayraktar tayin ettiği bu vatandaşların muhteşem ordusunu ve muazzam cemaatını muvakkat arızalarla inşâallah perişan etmez. Yine o nuru ışıklandırır ve vazifesini idame ettirir... M.)
    ÜMLUC
    Yaprak. * Selvi yaprağına benzer uzun, karışık bir ot.
    ÜMLUD
    (C: Müled) Kamış dalı.
    ÜMM
    Ana, anne, vâlide. Nine. * Asıl, esas. * Başlıca olan şey.
    ÜMMAN
    Emin kimse. Emniyetli kişi.
    ÜMMEHAT
    (Ümm. C.) Analar. * Esaslar, asıllar. * İslâmî ana eserler. Me'haz olabilecek kıymetli ilmî eserler.
    ÜMMEHÂT-ÜL MÜ'MİNÎN
    Mü'minlerin anaları. Peygamberimiz Resül-ü Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm'ın mübarek zevceleri.
    ÜMMET
    Cemaat, kavim, taife. * Bir hâkim milletin ashabından olan hey'et-i içtimaiye. * Bir peygambere inanıp onun yolundan giden insanların hepsi. Bir peygamberin Hakka davet ettiği cemaat. * Bir dille konuşan millet. * Arkasına düşülecek bir cemaat veya tarikat.
    ÜMMET-İ KAİME
    Hakşinas, doğru, doğrudan ve Allah için kalkan, müstakim ve âdil ümmet.
    ÜMMİ
    Anasından doğduğu gibi kalmış ve tahsil görmemiş, mekteb ve medresede okumamış kimse. Yazı yazmak bilmeyen. (Ümmi ile câhil arasında fark vardır. Ümmi yalnız okuyup yazmak bilmiyendir. Câhil ise, okuyup yazmak bilse de, bir şey bilmiyen kimsedir, her ümmi câhil değildir.) * Anaya mensub olan.(Mefhar-i Âlem (A.S.M.) hiç bir mektebde, medresede ve hiçbir beşerden tahsil görmeden, ümmiliğiyle beraber, evvel, âhir ilimlerle mücehhez olması, Âlem-i İslâma, âlemlere ve dünyaya rahmet olması ve Onun bir misli ve benzeri bulunmaması, en büyük mu'cizelerden ve Hak Peygamber olduğuna dair en mühim delillerdendir.)
     
  2. arz-ı hal

    arz-ı hal Özel Üye Özel üye

    Katılım:
    29 Kasım 2011
    Mesajlar:
    9.017
    Beğenileri:
    539
    Ödül Puanları:
    5.980
    Meslek:
    İşe başlamadan tatile giren hakime
    Yer:
    yüreğinden uzaklar da...
    Banka:
    199 ÇTL
    ÜMM-İ SELEME
    (Mi: 542-626) Ümmehât-ı Mü'minînden olup, Resül-ü Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm'ın son vefat eden zevcesi idi. 378 Hadis-i şerif rivayet etti. (R.A.)
    ÜMMİ SİNAN
    (Vefatı Hi: 958, Mi: 1551) Halvetî Tarikatı, Sinaniye kolunun piridir. Bursa'lı olduğu nakledilir. Karaman'lı olduğu hakkında da rivayet vardır. Risale-i Şerife-i İstanbulî Ümmi Sinan adında bir eseri vardır. (R. Aleyh.) (Osmanlı Müellifleri sh: 214)
    ÜMMİYANE
    f. Bir şey bilmiyormuşçasına. Ümmilere yakışır halde. Okur yazar olmadan.
    ÜMMİYET
    Ümmi oluş. Ümmi kimsenin hali. Okur-yazarlığı olmamak.
    ÜMMİYYE
    Analık, annelik.
    ÜMM-ÜD DEM
    Kırmızı kan damarlarında görülen kabarma. Bu nabız damarlarından birisine açılan kan kesesi.
    ÜMM-ÜD DİMAĞ
    Beyin zarı.
    ÜMM-ÜD DÜNYA
    Dünyanın anası. Mısır.
    ÜMM-ÜL BİLÂD
    Mekke-i Mükerreme.
    ÜMM-ÜL HABÂİS
    Şarap, rakı gibi haram olan içki.
    ÜMM-ÜL KİTAB
    Kitabın anası, esası. Levh-i Mahfuz ve ilm-i İlâhî. (Yâni: Kur'ân, İlm-i İlâhîde, Levh-i Mahfuz'da ezelî ve ebedî olarak mahfuz bulunduğundan Kur'anın aslı ve anası mânasında kullanılan bir tabirdir.) * Kur'an-ı Kerim'in müteşabih olmayan muhkem âyetlerine de kitabın anası, esası mânasında Ümm-ül Kitab denilir. * Fâtiha Suresi. * Diğer bir mânada bütün müsbet ve faydalı kitabların anası ve mercii olarak Kur'an-ı Kerim'e de denir.)
    ÜMM-ÜL KURÂ
    Mekke-i Mükerreme.
    ÜMM-ÜL KUR'AN
    Fâtiha Suresi.
    ÜMM-ÜL VELED
    Huk: Çocuğunun kendi efendisinden olduğunu söyleyen çocuk doğurmuş cariye.
    ÜMM-ÜN NÂFİ'
    Tavuk.
    ÜMM-ÜN NÜCUM
    Gök. Sema.
    ÜMM-ÜT TAÂM
    Buğday.
    ÜMM-ÜT TÂRIK
    Deve kuşu.
    ÜMM-ÜT TARÎK
    Ulu yol. Yüce yol.
    ÜMNİYYE
    Umut, ümid. * Arzu, istek, talep. * Niyet, kuruntu.
    ÜMSÜLE
    Örnek olarak verilen beyit. Misal olarak gösterilen mısra.
    ÜMUMET
    (Ümm. den) Annelik, analık.
    ÜM'UZ
    Keçi veya karaca.
    ÜMÜLDAN
    Taze fidan. Körpe dal. * Genç, güzel. * İnce ve narin vücud.
    ÜNAFİ
    Büyük burunlu kimse.
    ÜNAH
    Süstlük, zayıflık.
    ÜNAN
    İnleme.
    ÜNAS
    Halk. İnsanlar.
    ÜNBUB
    (Ünbube) Kamıştaki boğum arası kısım. * Parmak uçları. * Tüp. İnce boru.
    ÜNBUSE
    Çocukların oyunu.
    ÜNBUŞ
    (Ünbûşe) Bitki kökü. Kökü yerden takımıyla birlikte çıkarılan fidan.
    ÜNCUC
    (C.: Anâcic) Hızlı yürüyen at.
    ÜNCUR
    Şişe kılıfı.
    ÜNF
    (Bak: Unf)
    ÜNKUA
    Yağ biriken yer.
    ÜNMA
    İçi saman veya ot doldurulmuş şey.
    ÜNS
    Alışkanlık, alışma. * Arkadaş. Hemdem.
    ÜNS TUTMAK
    Alışmak, birlikte düşüp kalkmak.
    ÜNSA
    Dişi. Kadın, kız.
    ÜNSA-ÜNS
    Sıkıfıkı konuşma.
    ÜNSÎ
    (Ünsiye) Alışmış, ünsiyet etmiş, sokulgan. * Arkadaş.
    ÜNSİYET
    Alışkanlık, dostluk. Birlikte düşüp kalkmak. Ahbablık.
    ÜNŞUDE
    (Bak: Neşide)
    ÜNŞUTA
    Düğüm, ilmik.
    ÜNUF
    Henüz daha yedirilmemiş olan çayır. * (Enf. C.) Burunlar.
    ÜNUSET
    Dişilik. Müennes oluş.
    ÜNÜN
    Ayağı ve burnu kırmızı, vücudu kara olan bir kuş.
    ÜNVAN
    İsim. Lâkab. Adres. * Önsöz, mukaddeme.
    ÜNVAN-I MÜLÂHAZA
    Bir şeyin hakikatını bir derece düşünebilmek için olan isim, tabir ve vasıta.(Mi'raciyedeki mâceralar, mâlumumuz olan mânalarla, o kudsi ve nezih hakikatları ifade edemiyor. Belki o muhavereler birer ünvan-ı mülâhazadır; birer mirsad-ı tefekkürdür ve ulvi ve derin hakaika birer işarettir ve imanın bir kısım hakaikına birer ihtardır. Ve kabil-i tabir olmayan bazı mânalara birer kinayedir. Yoksa ma'lumumuz olan mânalar ile birer mâcera değil. Biz hayalimiz ile o muhaverelerden o hakikatları alamayız; belki kalbimizle heyecanlı bir zevk-i imanî ve nuranî bir neş'e-i ruhanî alabiliriz. M.)
    ÜNZUHA
    Gurur, kibir, büyüklük.
    ÜRBA
    Belâ, mihnet.
    ÜRBE
    Büklüm. * Düğüm. * Hile.
    ÜRBUN
    Pey akçesi, pey olarak verilen para.
    ÜRCUCE
    Salıncak.
    ÜRCUFE
    (C.: Erâcif) Yalan. Uydurma söz.
    ÜRCUHA
    Salıncak.
    ÜRCUZE
    (Recez. den) Edb: Mısraları kafiyeli, kısa vezinli nazım. (Bak: Kaside)
    ÜRD
    f. Gibi, benzer.
    ÜRDÜNN
    Uyuklamak. * Bir büyük ırmak.
    ÜRK
    Mekân, mevki.
    ÜRMULE
    (C.: Erâmil) Ergen delikanlı.
    ÜRNE
    Taze peynir. * Keler tuzağı olan yer.
    ÜRÜMEK
    f. Havlamak. (İt ürür, kervan yürür)Ürüyen köpek ısırmaz: Tehdit savuran, işi gürültüye boğan kimselerden yılmamak lâzım geldiğini anlatır.
    ÜRVİYYE
    (C.: Ervâ-Erâvi) Dağ keçisinin dişisi.
    ÜRYAN
    (Bak: Uryan)
    ÜSAL
    Çok miktar mal.
    ÜSAME
    Davar otlatmak. * Arslan.
    ÜSAME BİN ZEYD (R.A.)
    Resül-ü Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm'ın azadlısı olan Zeyd bin Harise'nin oğludur. Meşhur sahabedendir. 128 Hadis-i Şerif rivayet etmiştir. 75 yaşında iken 54 yılında vefat etmiştir. (R.A.)
     
  3. arz-ı hal

    arz-ı hal Özel Üye Özel üye

    Katılım:
    29 Kasım 2011
    Mesajlar:
    9.017
    Beğenileri:
    539
    Ödül Puanları:
    5.980
    Meslek:
    İşe başlamadan tatile giren hakime
    Yer:
    yüreğinden uzaklar da...
    Banka:
    199 ÇTL
    ÜSARA
    (Bak: Üsera)
    ÜSARE
    (Bak: Usare)
    ÜSBU'
    Hafta. Yedi günlük zaman.
    ÜSBUBE
    (C.: Esâbib) Sövme, küfür.
    ÜSBUÎ
    (Üsbuiyye) Haftalık.
    ÜSERA
    (Üsârâ) Esirler. Harbde teslim alınanlar. * Köleler.
    ÜSFİYYE
    (C.: Esâfi) Üzerine tencere koyup yemek pişirilen ocak taşı.
    ÜSİR
    Yaranın iyi olduktan sonra kalan izi.
    ÜSKUB
    Sıra ile dikilmiş olan ağaçlar. * Kunduracı. * Dökülmüş olan, akan su. * Demirci.
    ÜSKUF
    (C.: Esâkife) Pabuç diken, kunduracı.
    ÜSKUF
    (C.: Esâkıf) Kâfirlerin kadısı ve ruhbanları.
    ÜSKUN
    Koruk halinde hurma salkımı.
    ÜSKUTUSS
    (Rumcadan) Cevher, asıl, unsur, madde.
    ÜSKÜDAR
    Mushaf cildi.
    ÜSKÜFFE
    Eşik tahtası.
    ÜSKÜR
    f. Kirpi.
    ÜSLEM
    El arkasında hınsırla pınsır arasındaki damar.
    ÜSLUB
    Tarz, yol. Biçim. İfade tarzı. Dizmek.
    ÜSLUB-PERESTLİK
    Kelâmın mâna ve maksada uygunluğuna değil de, ifade tarzının güzelliğine önem vermek.
    ÜSLUB-U ÂDÎ
    Alelâde ifade tarzı. İfadesinde hiçbir üstünlük bulunmayan tarz.
    ÜSLUB-U ÂLÎ
    Edb: Üstün ifade tarzı. İfadenin yüksek ve nezih olanı.
    ÜSLUB-U HAKÎM
    Edebî san'atlardan biridir. Sorulan bir suale, soranın halini nazara alarak başka bir sual gibi telâkki edip, ona göre cevab vermek demektir. Meselâ : Bazı Ashab Resulüllah'a (A.S.M.) hilâlin ince başlayıp, kalınlaşarak bedr şekline gelip, sonra yine başladığı şekle dönmesinin sebebini sordular. Bunun cevabı onlara lâzım olmadığı için, Kur'ân-ı Kerim o vaziyetin neticesine terettüb eden hikmeti, yani ayın takvimcilik yaptığını söylemiştir. Çünkü bu, soranlar için daha mühim ve anlaşılması daha kolaydır.
    ÜSLUB-U MÜCERRED
    (Sade üslub) Bu üslupta tabiîlik, akıcılık, selâset, kısalık, mânâ ve maksada kifayet sıfatları vardır. Bu üslup, âlet ilimlerinde, ders kitablarında, konuşmalarda ve beşerî muamelelerde kullanılır.
    ÜSLUB-U MÜZEYYEN
    (Ziynetli ve parlak üslub) Bu üslub tergib ve terhib (teşvik etme ve sakındırma) gibi hususları tazammun eder. Hitabiyat ve iknaiyatta kullanılır.
    ÜSR
    Sidik tutulması, sidik zoru.
    ÜSRE
    Cemaat, topluluk.
    ÜSRE
    Seleften gelen şan şeref. * Söz veya hadis nakletmek.
    ÜSRUŞ
    f. Güzel ses.
    ÜSRÜB
    f. Kurşun.
    ÜSS
    Esas, asıl. Kök, temel. * Askerlikte herhangi bir düşman hücumuna karşı esas dayanak olmak üzere önceden hazırlanmış yer. * Harb gemilerinin, noksanlıklarını tamamladıkları yer. * Mat: Bir sayının hangi kuvvete çıkarıldığını gösteren sayı.
    ÜSS-ÜL ESAS
    Hakiki sağlam temel.
    ÜSS-ÜL HAREKÂT
    Askerî harekâtın başlangıcına esas olan yer.
    ÜST PERDEDEN BAŞLAMAK
    Ağız bozmak, sert konuşmak.
    ÜSTAD
    (Üstaz) İlim veya san'atta üstün olan kimse. Usta, san'atkâr. Muallim, profesör. Bilgide veya san'atta veya amelde meharetli zât.
    ÜSTADANE
    f. Üstâda yakışır surette. Ustaca.
    ÜSTAD-I A'ZAM
    En büyük üstad. Muallimlerin en üstünü ve reisi olan.
    ÜSTAD-I EZELÎ
    Cenab-ı Hak. Bütün ilim ve bilgilerin, marifetlerin öğreticisi. Alîm-i Mutlak ve Hakîm-i Ezelî.(... Hem maden-i kemalât ve muallim-i ahlâk-ı âliye olan o dellâl-ı vahdaniyet ve saadet kendi kendine söylemiyor, belki söylettiriliyor. Üstad-ı Ezelîsinden ders alır, sonra ders verir... M.)
    ÜSTAD-I KÜLL
    Herkesin üstadı. Her çeşit ilimde çok ileri bilgisi olan.
    ÜSTADÎ
    f. Üstadlık, ustalık.
    ÜSTAD-ÜL BEŞER
    Beşerin bütün insanlığın üstadı, hocası, daha bilgili ve ârif. Muhammed Aleyhissalâtü Vesselam.
    ÜSTAH
    f. Edebsiz, hayasız, utanmaz kimse.
    ÜSTAM
    f. Güvenilir, itimad edilir, inanılır, emin. * Gümüş veya altından yapılmış üzengi, at eyeri.
    ÜSTİBAH
    Masura.
    ÜSTUN
    f. Direk. Sütun.
    ÜSTUR
    f. At, katır davar gibi dört ayaklı hayvan.
    ÜSTURE
    Edb: Efsane, uydurma hikâye demek olan "esâtir" kelimesinin müfredidir.
    ÜSTÜHAN
    f. Kemik.
    ÜSTÜHANPÂRE
    Kemik parçası.
    ÜSTÜKUS
    (C.: Üstükusât) Cevher, madde, asıl. * Geometri.
    ÜSTÜMM
    (C.: Esâtim) Deniz suyunun toplandığı yer.
    ÜSTÜMME
    Orta, vasat.
    ÜSTÜRE
    f. Ustura.
    ÜSTÜVANE
    Geo: Silindir. Direk şeklindeki sütun. İçi boş direk şekli.
    ÜSTÜVAR
    f. Kuvvetli, dayanıklı, sağlam, muhkem. * Güvenilir, itimad edilir.
    ÜSTÜVARİ
    f. Sağlam, kuvvetli, emniyetli.
    ÜSUN
    Suyun tad ve renginin değişmesi. * Bir kimse kuyuya girdiğinde buharından veya murdar kokulardan dolayı aklının gitmesi.
    ÜSÜR
    Yara izi. * Kılıcın rengi ve cevheri.
    ÜSVE(T)
    Beraberlik. * Halka reis olmak. * Dert ortağı. Sâdık arkadaş. Manevî tabib. * Nümune ve örnek tutulacak olan insan.
    ÜŞABE
    Irkı, nesebi karışık adam. * Karışık cemaat. * Rüşvet ve hırsızlık gibi yollarla elde edilen kazanç.
    ÜŞBE
    Kurt, böcek.
    ÜŞER
    Dişlerini birbirine sürüp keskinleştirmek.
    ÜŞGULE
    Uğraşılacak iş. Meşguliyet.
    ÜŞGUR
    f. Oklu kirpi.
    ÜŞHUB
    Süt sağılırken çıkan ses.
    ÜŞKUFE
    f. Çiçek.
    ÜŞKUH
    f. Ululuk, büyüklük, şan ü şeref.
    ÜŞKÜFTE
    f. Açılmış çiçek.
    ÜŞKÜR
    Mest içine dikilen astar.
    ÜŞNE
    Yosun.
    ÜŞTÜLÜM
    f. Kavga, gürültü.
    ÜŞTÜLÜMKÂR
    f. Kavgacı, gürültücü.
    ÜŞTÜR
    f. Deve.
    ÜŞTÜRBÂN
    f. Deveci.
    ÜŞTÜRDİL
    f. Kinci, fesatçı, hasedçi.
    ÜŞTÜREK
    f. Dalga. Mevc.
    ÜŞTÜRGAV
    f. Zürafa.
    ÜŞTÜRHU
    f. Deve huylu. Kinci, hased eden.
    ÜŞTÜRMURG
    f. Deve kuşu.
    ÜTAM
    Sidik tutulması. İdrar tutukluğu.
    ÜTRUR
    Subaşı oğlanı.
    ÜVAM
    Susuzluk.
    ÜVERA'
    Ateş ve güneş harareti. * Susuzluk harareti.
    ÜVEYL
    Çığlık, vâveylâ.
    ÜVEYS-EL KARANÎ
    Hz. Ebu Bekir ve Ömer (R.A.) devirlerinde Medine-i Münevvere'de çok hürmet gören ve Tabiînin büyüklerinden olup hadis-i şerif ile medh ü senâsı yapılan büyük bir veli. Peygamberimiz (A.S.M.) zamanında yaşamış ise de vâlidesine çok hürmetinden dolayı Peygamberimizle görüşememiş, fakat ona bütün ruh u canı ile bağlı kalmıştır. Sıffîn Muharebesinde Hz. Ali'nin (R.A.) askerleri arasında şehid düşmüştü. (Hi: 37) Veys diye de anılır.
    ÜVEYSÎ
    (Üveysî tarzı) Veysel Karanî Hazretleri gibi sevdiği ve kendisine bağlı olduğu zatı görmeden ve gaybî olarak olan muhabbet ve bağlılık; ve bu muhabbetle bağlı olduğu zattan manevî feyz almak tarzı.
    ÜYEL
    (C: Eyâyil) Dağ keçisi.
    ÜZANİ
    Kulakları büyük olan adam. (Merkepten kinaye olarak söylenmiştir.)
    ÜZEYR
    (A.S.) Kur'an-ı Kerim'de ismi bulunan büyük zâtlardandır. Peygamber olup olmadığı hakkında ihtilâf vardır.
    ÜZFUR
    (C.: Ezfâr-Ezâfir) Tırnak.
    ÜZLUFE
    (C.: Ezâlif) Sarp kayalı yer.
    ÜZN
    Kulak. İşitme organı.
    ÜZN-Ü DÂHİLÎ
    İç kulak.
    ÜZUF
    Yakın olmak, yaklaşmak.
     

Sayfayı Paylaş