1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Payıma Düşünmek Yine..Düşe Düşmek Kaldı..

Konusu 'Şiir' forumundadır ve ...SAKLI CeNNeT__ tarafından 11 Kasım 2011 başlatılmıştır.

  1. ...SAKLI CeNNeT__

    ...SAKLI CeNNeT__ ♥ Pєяναηє Döηєя Aşk ♥

    Katılım:
    6 Temmuz 2011
    Mesajlar:
    16.250
    Beğenileri:
    81
    Ödül Puanları:
    4.980
    Yer:
    ♥ Bєη Hєp Sєηdєyim ♥
    Banka:
    110 ÇTL








    Astım hislerimi saçlarından, çırpınışları değiştirmez fikrimi
    Yaşam, ölürken derin çizgiler bıraktı yüzlerinde; buruşuk ve kederli…
    Paylarına her dem yıkım düştü de, yar oldular yine de cümlelerime

    Diyorum ki konuşurken kendimle;
    Yaşarken derinlere inmeseydim böyle
    Kaybolur muydum bulunmak ümidiyle…
    Herkesten başka türlü sevmeseydim,
    Unutulur muydum vefanın alnından vurulduğu kalplerde.
    Her an yakacak bir ateş topu gibi yürüseydim üstüne üstüne
    Yanar mıydım hiç?
    Diyorum ki;
    Peşimi bırakmayan içimdeki;
    Sen! Suçlusun…
    Suçun; mikrobik bir ortama steril bir çocuk olarak yetiştirilmek.
    Kirli elleri mavilerine dokundurtmamaya yemin et
    Sana düşen bunu baştan kabullenmek
    Sürgünsün gülüşünün yara açtığı yüzlere.
    Mahkumsun, hitabı bir kelam olsun yüreğine akan
    hayalet sevgilere…
    Bil ki avunacağın bir serap bile yok,
    Hiç kimse senli zamanlarını senin kadar biriktirmeyecek
    güncesinde, senin kadar dillendirmeyecek her halini, sözlerini,
    gülüşlerini; varlıklarına, can vermek özlemiyle…
    Hıı! Ahde vefa kalmadı unutmaya müptela gönüllerde…
    Yakıp küllerini savurmak bu kadar mı zor?
    Terk edip kalplerini…
    Sana reva gördükleri karanlıklara; onları,
    onların yaptığı gibi gömmek bu kadar mı zor?
    Yalnızız… Yalnızsın!
    Onlar kadar sen barınmaz, yüzeyselliğe vurgun beyinlerin
    mertlikten arınmış yüreklerinde…
    Geçit vermez sarp dağlarından, soğuk ve sığ denizlerinden,
    beynine bir yığın cevapsız soru, kalbine bitimsiz bir sızı,
    ruhuna bezgin ve her bahar gibi mutsuz bir mevsim emanet eden iklimlerinden kurtulamadın,
    ders alamadın ihanetlerinden…
    Uslanmadın mı? Yine akladın mı onları
    Kelimelerin kırık… Bırak ellerini kendinden kaçanların…
    Yüzüne kapanan kapıların ardındaki muammaların matemini yükleme,
    ağırlığından yorgun düşmüş omuzlarına böyle
    Bak!
    Yine izledin aynı filmi…
    Yaşam sanki her dem korur senden sevdiklerini,
    Sevilmeyi aslında hiç, hak etmeyenleri…
    Nedeni basit ama yüzyıllardır çözülemedi…
    Yaşam; sen önemsedikçe pamuk ipliğine bağlı ilişkileri
    Ayakta tutmaya çalıştığın ölçüde sakınır senden;
    seni ayakta tutan her şeyi
    İşte sırf bu yüzden, sen bir dala tutundun diye kırılabilir.
    Nehirler kuruyabilir susuzluğuna inat.
    Muhtaç olduğun bir can; tanışan kalplerinizden dolayı var olan gönül bağınızı,
    sana hiç sormadan koparabilir.
    Bu gönül bağının birbirinizin üzerinde varettiği doğal hakkınızı,
    sana sırtını çevirerek ödeyebilir…
    Neden diye sorma hiç, arkasına saklanır yaşamın çocuklar gibi…
    Haksızlığı bağırarak kanıtlayamazsın;
    Sevgi, vefa, özlem, masumiyet fısıldar haykıramazsın…
    Erdemlerini yaşatma hevesi solsa da her defasında yüreğinin ellerinde,
    Onları küflü duvarlara yazamazsın…
    Kendinle bu kadar acımasız ve haksızca savaşamazsın.
    Anlasana! Sen mutlu etmeden mutlu olamazsın…
    Enkazların yıkık köşe taşlarıyken
    Parçası olduğun bütünden kaçamazsın
    Kaçtığın her kuytuda ona rastlarsın,
    Her sabah aynaya yansıyan karanlık pencerelerin gibi…
    Hem yaralayan, hem yaralarını saran ve her yolun sonunda
    karşına çıkması kaçınılmaz olan yaşamdan soyutlanamazsın…
    İçinde olduğunun dışına çıkamazsın.
    Yoruldun mu, bu gün hangi ok yaralayacak bedenimi bekleyişinden?
    Sen bütün okları kendine atarsın
    Yoruldun payına düşecek kederi, gözlerinin karanlığına hapsetmekten.
    Bıktın varlığını anlamlı kılan her şeye seni yabancılaştıranların,
    bakışlarının, sözlerinin, sevgiye biçtikleri değerin cimriliğinden…
    ...
    *
    alıntı​

     

Sayfayı Paylaş