1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Sussam Yalnızlık Konuşsam Ayrılık

Konusu 'Şiir' forumundadır ve UmuT ÇiÇeĞİ tarafından 18 Temmuz 2011 başlatılmıştır.

  1. UmuT ÇiÇeĞİ

    UmuT ÇiÇeĞİ Usta

    Katılım:
    16 Temmuz 2011
    Mesajlar:
    500
    Beğenileri:
    3
    Ödül Puanları:
    630
    Meslek:
    Öğrenci
    Yer:
    ERZURUM
    Banka:
    0 ÇTL
    Yıkılmış ve geç kalınmış viraneleriz
    şimdi ne senin gözlerinde harranın suya hasretler yangınları var
    nede benim gözlerimde şiir
    yaz dedin oysa kışlar yaşıyorum her mevsim
    acmak uzereyken papatyalar yeni karlar yağıyor üstüne
    üşüyorum evet hala üşüyor ellerim
    hüzün kapımızı çalalı beri
    bin günü aştı
    bin ömür bin soluk
    bin yıkılış yaşadım
    ömrümün arka sayfalarında altı çizilmiş satırlarımı okumaya başladım
    sığınışlarını susuşlarını ve haykırışlarını işittim mavi adadan
    korunaklı bir liman olamadım sana
    ve arkama bakmadan giderken haykırışlarını duymamak için kapattım yüreğimin kulaklarını
    şimdi bin ömür geçmiş ömrümden
    ben bir ruyadan uyanmak istercesine çırpınıyorum
    hani zaman ilacı olurdu herşeyin
    hani zamana bırakmalıydık
    atalar yine yanıldı
    bir günün sonunda binlerce tükenişle ölürken ben
    zaman zehrini içerken yudum yudum
    artık bitsin istiyorum
    ataların ilaç dedikleri yoksuzlugun bitsin
    bitmezlerin bilincinde diyorum yne
    yıkılmış ve geç kalınmış viranelerız
    şimdi ne senin gözlerinde harranın suya hasret yangınları var
    nede benim gözlerimde şiir
    şimdi kendini yok edişlerini dinliyorum
    susuyorum
    susuşlarımın öznesi sen oluyorsun hep
    şehrine gidiyorum
    yoklugun açıyor kapıları
    yıkılan şehirler arası bir otobüs terminalinde ayak izlerimiz duruyor
    halaa haklısın
    kokun sinmiş soguk duvarlarına şehrin
    herkezin gözünde seni arıyorum yoksun
    yoklugunu salıp gitmişsin
    gidişle bırakıldıığın bu kentte
    susuşlarına bile yandıgın soguk dağlarımın eşkiyası
    bağışlama dilemiyorum
    gel demiyorum
    sev demiyorum
    haykırışların yankılanıp boşlukta kaybolmadı bilesin
    sığındığın mavi adada yaktıgın ateşi göm
    yanaştırabilirsem gemilerimi tutucam ellerinden
    şimdi yanıyorum kanıyorum ve yıkılışların altında tekrar eziliyor bedenim
    geç kalınmış bir solukmu bir günün sonunda
    yoksa çağresizliklerimin son çırpınışlarımı bilmiyorum
    kayıp adresten yazıyorum son kez
    sussam yalnızlık konuşsam ayrılık
    dönsem yıkılış dönmesem yok oluş
    şimdi ben susuyorum yalnızlığa talip
    sende sus bana
    sus ki bir daha ölmeyeyim.

    Kahraman Tazeoğlu
     

Sayfayı Paylaş