1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Yazmayı Bıraktım / Bülent Yıldırım

Konusu 'Okunası Yazılar' forumundadır ve Papatya tarafından 6 Şubat 2013 başlatılmıştır.

  1. Papatya
    Meşgul

    Papatya Sözlerimi Geri Alamam.* Süper Moderatör

    Katılım:
    6 Ağustos 2012
    Mesajlar:
    16.261
    Beğenileri:
    5.772
    Ödül Puanları:
    10.980
    Yer:
    Seattle.
    Banka:
    4.919 ÇTL


    Bir zamanlar çok güzel yazdığımı düşündüğümden sürekli bilgisayar başında kendimi bir şeyler karalarken bulurdum. Aslında güzel yazardım değil de, güzel ilham alırdım. Tabi bunlar benim fikirlerim değil (güzel yazdığım) yazılarımı okuttuklarım güzel yazıyorsun derlerdi, bende yazardım. Sonra ne mi oldu? Benim dünyadan koptuğumu düşünen yakınlarım hasta olduğuma karar verdiklerinden, beni de buna bir noktadan sonra ikna ettiler, Psikiyatri polikıliniğinden bana randevu aldılar, tedaviye gittim.

    Konuştum doktor dinledi ve ilaç verdi, geçer dedi. İlaçlarımı kullanmaya başladım. İyileşeceğimi söylemeye başladı yakınlarım. Onlar benim iyileşeceğimi söyledikçe ben hasta olduğuma iyice ikna olmaya başladım. Hayallerim değişti, yazdıklarım farklılaşmaya başladı, yani yine yazıyordum, ama bu sefer hastalıklı bir kişilikle yazıyordum. Bunun farkında olan yakınlarım hastalığımın ilerlediğini düşündüklerinden, hastaneye yatırdılar. Yazdıklarımı beni muayene eden doktora verdiler.
    Doktorlardan yazdıklarımın içeriğiyle ilgili bir tavsiye veya bir öneride bulunan olmadı. Sürekli iğne vurup durdular (sabah, akşam) kalçalarım iğneden ağırdığından üstüne oturamaz olmuştum. Doktorlara söyledim, iğneyi kesip hap vermeye başladırlar. Hastanede tedavi gören (bizim bölümde) elli kadar hasta vardı. Herkesin kendisine göre bir hikayesi vardı, ama kimse yazdığından dolayı tedavi görmüyordu.

    Hastanede iki hafta kadar kaldıktan sonra, çocuklarıma duyduğum özlem arttığından; hastaneden kaçtım. Sonra geri döndüm ve tedaviye evde devam etmek istediğimi söyledim, kabul etti doktorlar. Tedaviye bir yıl devam ettim, sonra ilaçlarımı bıraktım, bu arada artık yazmıyordum.(bütün yazdıklarımı da saçma bulduğumdan sildim) Herkes gibi güncel konulardan konuşup hayatla dalga geçer olmuştum. Tabi hayellerim ve rüyalarımın boyutu değiştiğinden sürekli kabuslarla uyanıyordum. Bunu da kimseyle paylaşmıyordum, biliyordum ki herkesin aklına her şey gelebilir, ama herkes her düşündüğünü paylaşmadığından, paylaşanlar hariç, normal gözüküryorlardı, oysaki herkesin vardır az çok saçma hayelleri ve rüyaları, ama kimi rüyalar insanı güçten kuvvetten düşürür, yürüyemez olursunuz.

    İlaçlarımı bıraktığımdan mı? Yoksa başka nedenlerden mi, bana göre insanlar normal değildi (kavgacı ve agresiftiler) insanlarla kavgalarım oldu. Bayağı yumruk yumruğa atıştık, sonra bu yumruklaşmalar sokağa taştı. Bir gün yolda beş altı genç yolumu kesip tartakladılar. Sonraki sabah uyandığımda, giyinip işe gitmek için hazırlandım, ama dışarı çıkmaya korkuyordum (birilerinin yeniden önümü keseceğine, kavga edeceğime) o kadar inanıyordum ki üstümdeki bu duyguyu atamıyordum. Bu duyguyu yenip adımlarımı dışarı attım hem etrafıma bakıyordum hem de gidiyordum.

    Normal değildim, birilerinin saldıracağı duygusunu bir türlü üstümden atamadım, sanki herkes tavır almıştı bana karşı ve bir gün o kadar yoğunlaştı ki bu duygu evde bıçak aldım ve üst katımda oturan akrabamın yanına gittim. Neden seni her gördüğümde rahatsızlanıyorum gibi laflar ediyordum kendisine karşı, bir daha yaparsa kendisini yaralayabileceğimi hatta öldürebileceğimi söyleyip tehtit ettim.

    Evet sen yaparsın haklısın özür dilerim gibi laflar etmeye başladı. Haklı olduğuma inandım ve kendi daireme döndüm. Yarım saat geçmedi kapının zili çaldı, kapıyı açtığımda 112 acil servis kapının önünde duruyordu, bıçakla saldırdığım akrabamda yanlarındaydı. Eşim onun bir şeyi yok demeye başladı ve ağlıyordu. Gelenlere karşı direnmedim ambulansa bindim hastaneye gittik, hastanede yer olmadığından yatırmadılar, başka bir hastaneye sevk edildim. Onbeş gün kadar hastanede yattım. Kendimi yürürken robot gibi hissetmeye başlamıştım, ara sırada yürürken sanki birilerinin taklidini yaparak yürüyordum. Bana neler oluyordu böyle, konuşurken de ses tonum da değişiyordu.

     

Sayfayı Paylaş