1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Yetim Sevindirmek

Konusu 'Genel Dini Konular' forumundadır ve KıRMıZı tarafından 26 Şubat 2009 başlatılmıştır.

  1. KıRMıZı
    Aşık

    KıRMıZı TeK BaşıNa CUMHURİYET V.I.P

    Katılım:
    22 Şubat 2008
    Mesajlar:
    27.187
    Beğenileri:
    4.785
    Ödül Puanları:
    11.580
    Cinsiyet:
    Bayan
    Meslek:
    Karmaşıkkk
    Yer:
    TÜRKİYE
    Banka:
    387 ÇTL
    “On” yaşında bir çocuk, zamanı seâdette,
    Kaybetti babasını kâfirlerle bir harpte.

    Adı "Abdullah" olup, çok mahzûn hâli vardı.
    Oynayan çocuklara, bakar bakar ağlardı.

    Peygamber Efendimiz geçiyorken o yerden,
    “Abdullah”ı gördü ve yaklaştı ona hemen.

    Buyurdu: (Evlâdım sen, niçin oynamıyorsun?
    Ve niçin bir kenara çekilmiş ağlıyorsun?)

    Dedi ki: (Şehîd oldu bir cenkte benim babam.
    Bu yüzden onlar gibi sevinip oynıyamam.)

    Resûlullah, şefkatle sordu ki ona yine:
    (Sen kardeş olur musun Hasan ve Hüseyin'e?)

    Çocuk (Evet) deyince, sordu ki sonra şunu:
    (İster misin olasın Peygamberin torunu?)

    Sevinip, (Çok isterim) deyince de Abdullah,
    O zaman buyurdu ki yetîme Resûlullah:

    (Ey Abdullah, öyleyse torunumsun sen benim.
    Haydi gel, tut elimden, bizim eve gidelim.)

    Abdullah, o Server'in bir elinden tutarak,
    Yürüdü Onun ile çok sevinçli olarak.

    Sevgili Peygamberin evinde çok mutluydu.
    Yetîmliği unutmuş, artık ağlamıyordu.

    Sonra güzel bir kaftan giyinip üzerine,
    Resûl’den izin alıp, geldi oyun yerine.

    Lâkin ağlamıyor ve sevinçten hopluyordu.
    (Ben, Peygamberimizin torunuyum) diyordu.

    Çocuklar, Abdullah'ın yanına seğirterek,
    Ona şöyle dediler çok gıbta eyliyerek:

    (Ey Abdullah, bizler de keşke yetîm olsaydık.
    Kavuştuğun şerefe biz dahî kavuşsaydık.)

    “Hazreti Âişe” de anlatır ki şöyle hem:
    Benimle otururdu bir gece Fahr-i âlem.

    Başını, kucağıma koyuverdi bir ara.
    Ben “Ay”a bakıyordum, O ise “Yıldızlar”a.

    Resûl’ün nûr cemâli, "Dolunay"a nazaran,
    Daha parlak ve nûrlu göründü bana o an.

    Kendimi tutamayıp, ağlamaya başladım.
    Damladı nûr yüzüne, iki damla gözyaşım.

    O zaman buyurdu ki o Resûl-i müctebâ:
    (Yâ Âişe, ne için ağlıyorsun acabâ?)

    Dedim: (Yâ Resûlallah, Ay'a baktım ve lâkin,
    Ay’dan nûrlu göründü, bana senin cemâlin.

    Senin güzelliğini görmekten mahrûm olan,
    Kimseleri düşünüp, ağlıyorum ben şu an.)

    Allah'ın Peygamberi buyurdu: (Doğru dersin.
    Ve lâkin bu husûsta niçin hayret edersin?

    Zîrâ ay ve güneşin nûrunu da evvelâ,
    Bil ki, benim nûrumdan yarattı Hak teâlâ).
     

Sayfayı Paylaş