1. * 5651 Sayılı Kanun'a göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur.
    * Telif hakkına konu olan eserlerin yasal olmayan şekilde paylaşıldığını ve yasal haklarının çiğnendiğini düşünen hak sahiplerinin İLETİŞİM bölümünden bize ulaşmaları durumunda ilgili şikayet incelenip gereği 1 (bir) hafta içinde gereği yapılacaktır.
    E-posta adresimiz

Yok oluşa çabalamak

Konusu 'Aşk' forumundadır ve Aries tarafından 6 Ağustos 2013 başlatılmıştır.

  1. Aries

    Aries Katılımcı

    Katılım:
    5 Ağustos 2013
    Mesajlar:
    244
    Beğenileri:
    6
    Ödül Puanları:
    630
    Meslek:
    Öğrenci Filan
    Yer:
    İstanbuL
    Banka:
    4 ÇTL
    Kimisi hayatında sadece zaman geçirmek için tutar sevgili diye adlandırdığı kişiyi
    Kimisini yorulmuştur hayattan yıpranmıştır ve artık sığınıcak bir liman arıyodur sadece kendine
    Bazıları yok etmiştir aşkı kalbinden sadece kullanmak ister insanları
    Bazı şeyler yaşamıştım bende zamanında anlatmak istedim sadece
    Ben onu ilk gördüğüm anda fark etmiştim yok oluşum olacaktı ilk kez gözlerinin içine baktığımda anlamıştım giderse sonum olacaktı kaybolurdum ona bağlanırsam diye düşünmüştüm.9 Kasımdı ilk kez bir araya geldiğimiz zaman uzaktan değilde yakınımdan izleyecektim onu tek başıma olsam herhalde elim ayağım titrer konuşamazdım arkadaş ortamının verdiği kamuflajı kullanarak çaktırmadan izlerdim onu bakışlarını gözlerini gülüşünü benim olmasada benimmiş gibi severdim içimden.Birden cesaretimi toplayıp sohbetlerinin içine daldım onunla konuşabileyim diye konular açardım saçma sapan arada komik bir duruma düşerdim bakardı gülüp sonra bir gün mesaj geldi telefonuma bir yerden bulmuş numaramı yavaştan da olsa sohbet etmeye başladık bana bonus kafa diyodu hep gülerdim.Bir gün buluşalım diyerek mesaj attım aslında zorla mesaj attırdılar artık açıl şu kıza diye arkadaşlarım.İlk defa böyle olmuştum sanki ilk kez birine çıkma teklif edecek yada 10 yaşındaki o utangaç halim gelmişti geri.Bunu düşündükçe daha çok severdim onu.
    hiç unutmuyorum 8 kasım ilk buluştuğumuz anı okuldan çıkıp gidecektim o gün hava çokta soğuk olmaz diye üstümede pek bir şey almadım sadece okul gömleği bide hırka bekliyodum ama bana inat etmişti hava bile buz gibiydi birden kafamı çevirdim yanı başımda bitmiş meğersem beni izliyormuş.Birden o soğuk titreme gitti 4 5 saat birlikte takıldık sohbet filan sonra sinemaya gittik ve eve bırakıcaktım onu yağmur yağmaya başlamıştı bile elimi tuttu birden yolda yürürken kalbim o kadar hızlı attı ki o sırada koşmak bile geldi içimden birden sonra kafamı hafiften ona çevirdim üşüyordu o küçük elleri bile buz gibi olmuştu titriyodu üstümdeki hırkayı zar zor da olsa giydirmeyi başardım ona ve her tarafımın buz kestiğini hatırlıyorum fark etmesin diye hiç ona doğdu bakmıyodum yürürken çünkü çenem bile titremeye başlamıştı sonra birden elini yanağımda hissettim yine o masum sesini duydum''soğuktan donmuşsun erkekliğin bir anlamı yok üşütme bonus'' demişti baya gülmüştüm o gece 40 derece ateşle yattığımı bilirim annem bayada kızmıştı kendine dikkat etmiyosun diye belalı bir gece geçirmiştim o ise beni uyuyo zannetmiştir heralde :) neyse iyileşmemin ardından ona çıkma teklif edicektim 11 kasım 2011 hayatımın en mutlu günü çünkü artık sevgilimdi sonradan anladım aslında mutlu olmak için atılan her adım yok oluşa giden bir yolda atılıyormuş.1.5 yıl kimisi için kısa bir zaman benim için bir ömür gibi artık benim hayatımın %80 oluşturan bir kız vardı hiç bitmeyecek bir hayatın ilk adımı gibi gelmişti yada kendimi kandırmayı seçmiştim tek başımayken ne kadar kötüyü düşünsem de onun yanında her şey yok oluyordu insan aşık olunca tüm renkler daha bir pastel gelirmiş tüm şarkılar daha anlamlı olurmuş ve tüm yemekler daha lezzetli olurmuş bilmezdim bir çok şey yaşadık binlerce anı bir ton resim bu güne kadar ama doğruymuş öyleydi ki bilmediğim bir şey daha varmış o gittikten sonrada hayatın ne denli kabus olacağı gibi ama fark edemedim.1 yılın ardından her şey gayet iyiydi ben bile alışmıştım düzene sonra birden o her sabah günaydın la başlayan mesajlar kesildi ve yine her gün yanımda olmasını istediğim kız çağırdığımda artık gelemem yada işim var gibi mazeretler sundu bana ve kavga etmeye başladık sorun neydi tam hatırlamıyorum ama ben her zaman suçluydum. Artık onlayken hiç çıkarmadığı telefonu bile elinden düşmez olmuştu yüzüme bakınca o gülüş değilde sadece soğuk bir bakış vardı artık git der gibi.Bir gün sabah 6 7 gibi kapısına kadar gittim beklemeye başladım uyanıktı camdan geçerken görebiliyordum arada mesaj atıyordum fakat cevap gelmiyordu beklemeye devam ettim 11 gibi evden çıktı hazırlanıp içimden gitme göreceğin bir şeyler seni yok eder diyordu ne kadar da içten düşünsem de belki öyle değildir saçmalama gibi aptal bir sese kulak verdim takip ettim uzaktan ve görmek istemediğim o manzara gözlerimin önümde duruyordu hızla yanlarına doğru gittim sonrasını pek hatırlamıyorum kendime geldiğimde üstüm başım kan içinde yerde yatan bir çocuk ve beni tutmaya çabalayan insanlar vardı kendime geldim karşımda duruyordu sadece baktım ona sonra gittim eve geldiğimde elimin yumruk atmaktan soyulduğunu fark etmiştim artık acımaya da başlıyordu ama sinirim geçmemişti hala aslında attığım her yumruk ona atmış gibi görmek istedim çünkü ben ona dokunmaya bile kıyamazdım.Hayata küstüm sonradan 6 7 8 9 ay derken telefonumu bile açmazdım hiç odamdan çıkmaz hep uyurdum ve inadına beynim oyunlar oynardı bana rüyalarımda onu göstererek her hikayede mutlu biten bir son okumaya alışmıştım peki bu hikaye neden böyle bitti diye kendime kızardım çizdiğim her karede içine onu ve kırık bir kalp çizerdim bir süre sonra nefret başlamıştı içimde ona karşı suçlardım hep onu sonra o nefrette gitti ve her şey o kadar sade olmaya başlamıştıki hayatımda en mutlu olduğum zamanlarda bile bir eksiklik vardı içimde özlemek çok aciz ve acı veren bir duygu her şeyi silip atabilecek kadar baskın bir duygu yanımda olup elimi tutmadıkça yoktum bende her gün zor br gün olurdu o benim ailem o benim kardeşim o benim hayatım derken düşündüm bir daha onun gibisi çıkarmıydı karşıma eksik yanımı o değilde şeytan tamamlardı artık.Bir hayli zor oldu.Bu gün yine hatırladım geçen zamanın anısına bir dal sigara yakmak geliyor içimden bilmiyorum herkesin bana aptalmısın demelerine aldırmadan özlemiştim seni bana akıl vermeye çalışan bir sürü insanı hiçe sayıyorum her gündür bildiğim bir şey varsa senin olamayacağın kadar dürüsttüm.Aslında bunu neden yazdığımı da anlayamıyorum ama öyle geldi içimden.
     
Benzer Konular:
Yüklüyor...

Sayfayı Paylaş